فهرست کتاب


یک هزار حدیث در یک صد موضوع

گردآورنده هادی موحدی‏‏

85 - پاک کننده گناه

(1)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
اتق الله حیثما کنت وأتبع السیئة الحسنة تمحها؛
هر کجا هستی تقوای الهی پیشه کن و به دنبال گناه کار نیک انجام بده تا آن را محو کند.
(2)
امام علی (علیه السلام):
اوصیکم بتقوی الله... وارحضوا بها ذنوبکم وداوو بها الاسقام؛
شما را به تقوای خدا سفارش می کنم... به وسیله آن گناه خود را بشویید و بیماریهایتان را درمان کنید.
(3)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
اربع من کن فیه وکان من قرنه الی قدمه ذنوباً بدلها الله حسنات؛ الصدق، والحیاء وحسن الخلق والشکر؛
چهار چیز است که هر کس داشته باشد، اگر سر تا پا غرق گناه باشد، خداوند آن را به حسنه و نیکی تبدیل می کند: راستی، حیا، خوش اخلاقی و شکر.
(4)
امام علی (علیه السلام):
من کفارات الذنوب العظام: اغاثة الملهوف والتنفیس عن المکروب؛
یاری رساندن ستمدیده فریاد خواه و شاد کردن غمناک از کفاره های گناهان بزرگ است.
(5)
امام صادق (علیه السلام):
جاء رجل الی رسول الله (صلی الله علیه و اله) فقال: یا رسول الله صلی الله علیه و اله کثرت ذنوبی وضعت عملی، فقال رسول الله (صلی الله علیه و اله) أکثر السجود فانه یحط الذنوب کما تحط الریح ورق الشجر؛
مردی خدمت پیامبر خدا (صلی الله علیه و اله): آمد و عرض کرد: ای رسول خدا گناهانم زیاد شده و اعمالم سست و اندک گشته است، رسول خدا فرمودند: زیاد سجده کن، زیرا همانگونه که باد برگ درختان را می ریزد، سجده گناهان را می ریزد.
(6)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
ان من الذنوب ذنوباً لا یکفرها الصلاة و لا الصیام و لا الحج و لا العمره یکفرها الهموم فی طلب المعیشة؛
بعضی گناهانست که نماز و روزه و حج و عمره آنها را پاک نمی کند، فقط گرفتاری در طلب معاش آنها را از بین می برد.
(7)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لما سأله رجل: ماالذی یمحو عنی الخطایا؟ -: الدموع والخضوع والامراض؛
در پاسخ به سئوال مردی که پرسید: چه چیز گناهان مرا پاک می کند؟ فرمودند: اشک ها، خضوع و بیماریها.
(8)
امام رضا (علیه السلام):
من لم یقدر علی ما یکفربه ذنوبه فلیکثر من الصلوات علی محمد و آله فانها تهدم الذنوب هدماً؛
هرکس نمی تواند کاری کند که به سبب آن گناهانش آمرزیده شود بر محمد و آل او بسیار صلوات فرستد، زیرا که آن، گناهان را ریشه کن می کند.
(9)
امام علی (علیه السلام):
لم یشدد علیک فی قبول الانابة ولم یناقشک بالجریمة ولم یویسک من الرحمة بل جعل نزوعک عن الذنب حسنة وحسب سیئتک واحدة وحسب حسنتک عشراً وفتح لک باب المتاب؛
در پذیرفتن توبه بر تو سخت نگرفته و به علت گناه تو را در تنگنا نینداخته و از رحمت خویش نومیدت نکرده است، بلکه خودداری تو از گناه را حسنه به شمار آورده و گناهت را یک و حسنه ات را ده به شمار آورده و در توبه و بازگشت را برای تو گشوده است.
(10)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أصاب حداً عقوبته فی الدنیا فالله أعدل من أن یثنی علی عبده العقوبة فی الاخرة ومن أصاب حداً فسترة الله علیه فالله أکرم من أن یعود فی شی ء قد عفا عنه؛
هر کس گناهی را مرتکب شود و در دنیا عقوبت آن را ببیند خدا عادل تر از آن است که بار دیگر بنده خویش را در آخرت عقوبت کند و هر کس گناهی مرتکب شود و خدا آن را بپوشاند خدا کریم تر از آن است که به بخشیده خود باز گردد.

86 - توبه

(1)
امام علی (علیه السلام):
التوبة تستنزل الرحمة؛
توبه، رحمت الهی را نازل می کند.
(2)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
یا علی من أنعم الله علیه فشکر واذا ابتلی فصبرو اذا أساء استغفر دخل الجنة من أی باب شاء؛
ای علی هر کس شکر گزار نعمت خدا باشد و چون گرفتار شد صبر نماید و اگر مرتکب گناهی شد توبه کند، از هر دری که بخواهد وارد بهشت می شود.
(3)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لله أفرح بتوبة عبده من العقیم الوالد ومن الضال الواجد ومن الظمآن الوارد؛
هر آینه شادی خداوند از توبه بنده خود بیشتر است تا شادی نازایی که بچه می آورد و گم کرده ای که گمشده خود را می یابد و تشنه ای که به آب می رسد.
(4)
امام علی (علیه السلام):
ثمرة التوبة استدراک فوارط النفس؛
جبران خطاها میوه توبه است.
(5)
امام علی (علیه السلام):
عاص یقر بذنبه خیر من مطیع یفتخر بعمله؛
گنهکاری که به گناه خود اعتراف کند، بهتر است از اطاعت کننده ای که به کار خویش ببالد.
(6)
امام کاظم (علیه السلام):
لیس منا من لم یحاسب نفسه فی کل یوم فان عمل حسناً استزاد الله وان عمل سیئاً استغفر اللهه منه وتاب الیه؛
از ما نیست کسی که هر روز اعمال خود را محاسبه نکند تا اگر نیکی کرده از خدا بخواهد که بیشتر نیکی کند و اگر بدی کرده از خدا طلب آمرزش نموده و توبه کند.
(7)
امام علی (علیه السلام):
التوبة ندم بالقلب واستغفار باللسان وترک بالجوارح واضمار أن لایعود؛
توبه پشیمانی با دل است و آمرزش خواهی با زبان و ترک گناه در عمل و مصمم شدن بر تکرار نکردن آن.
(8)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
اذا عملت سیئة فأحدث عندها توبة السر بالسر والعلانیة بالعلانیة؛
هر گاه کار بدی از تو سر زد، از آن توبه کن، برای گناه پنهانی، توبه پنهانی و برای گناه آشکار، توبه آشکار.
(9)
امام صادق (علیه السلام):
أوحی الله عزوجل الی داود (علیه السلام): یا داود ان عبدی المومن اذا أذنب ذنباً ثم رجع وتاب من ذلک الذنب واستحیی منی عند ذکره غفرت له وأنسیته الحفظة و أبدلته الحسنة ولاابالی وأنا أرحم الراحمین؛
خدای عزوجل به داود پیامبر (علیه السلام) وحی کرد: ای داود هر گاه بنده مومن من گناهی کند و سپس از آن بر گردد و توبه نماید و به هنگام یاد کردن از آن گناه از من شرم کند، او را بیامرزم و آن گناه را از یاد فرشتگان نگهبان اعمال ببرم و آن را به نیکی بدل کنم. و از این کار مرا باکی نیست که من مهربان ترین مهربانانم.
(10)
امام علی (علیه السلام):
الناس یوشکون أن ینقطع بهم العمل و یسد علیهم باب التوبة، فلا ینفع نفساً ایمانها لم تکن آمنت من قبل أو کسبت فی ایمانها خیراً؛
مردم هر لحظه در معرض آن اند که فرصت عملشان به پایان رسد و در توبه بر آنان بسته شود و در نتیجه ایمان کسی که پیش از مرگ ایمان نیاورده و کار خیری انجام نداده سودی ندارد.

87 - حکومت

(1)رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
عمالکم أعمالکم، کما تکونون، یولی علیکم؛
کارگزاران شما (نتیجه) اعمال شما هستند، همان گونه که هستید، بر شما حکومت می شود.
(2)
امام صادق (علیه السلام):
لیس یحب للملوک أن یفرطوا فی ثلاث: فی حفظ الثغور، وتفقد المظالم واختیار الصالحین لاعمالهم؛
برای حاکم سزاوار نیست که در سه کار کوتاهی کند: حفظ مرزها، رسیدگی به حقوق پایمال شده و انتخاب افراد شایسته برای کارهای خود.
(3)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
اذا کانت امراؤکم خیارکم وأغنیاؤکم سمحاء کم وامور کم شوری بینکم فظهرالارض خیر لکم من بطنها واذا کانت أمراؤکم شرارکم وأغنیاؤکم بخلاء کم وامورکم الی نسیاءکم فبطن الارض خیر لکم من ظهرها؛
هر گاه حاکمانتان نیکان شما باشند و ثروتمندانتان بخشندگان شما و کارها میان شما با مشورت باشد، روی زمین از درون آن برای شما بهتر است هر گاه حاکمان شما اشرار شما و ثروتمندان شما بخیلان باشند و کارهای شما به دست زنان افتد، درون زمین برای شما بهتر از روی زمین است.
(4)
امام علی (علیه السلام):
لعمربن الخطاب -: ثلاث ان حفظتهن وعملت بهن کفتک ما سواهن وان ترکتهن لم ینفعک شی ء سواهن. قال: و ما هن یا أباالحسن؟ قال اقامة الحدود علی القریب والبعید والحکم بکتاب الله فی الرضا والسخط والقسم بالعدل بین الاحمر والاسود. فقال له عمر: لعمری لقد أو جزت وأبلغت؛
به عمر بن خطاب -: سه چیز است که اگر آنها را به خاطر سپاری و به کار بندی به چیز دیگر نیاز نخواهی داشت و اگر آنها را رها کنی، هیچ چیز دیگری سودت نبخشد. عمر گفت: آنها چیست ای اباالحسن؟ فرمودند: اجرای حدود درباره نزدیکان و بیگانه، حکم بر اساس کتاب خدا در خشنودی و خشم و تقسیم عادلانه (بیت المال) میان سرخ و سفید. عمر گفت: به جانم سوگند که کوتاه و رسا گفتی.
(5)
امام علی (علیه السلام):
فیما کتب للاشتر لما ولاه مصر -: ثم انظر فی امور عمالک، فاستعملهم اختباراً و لا تولهم محاباة وأثرة فانهما جماع من شعب الجور والخیانة وتوخ منهم أهل التجربة والحیاء من أهل البیوتات الصالحة والقدم فی الاسلام المتقدمة؛
در فرمان استانداری مصر به مالک اشتر -: دیگر آن که در کارهای کراگزارانت اندیشه و تأمل کن و پس از آزمودن آنها، ایشان را به کار گمار و به صرف جانبداری یا علاقه به کسی او را عهده دار کاری مکن، زیرا این دو، کانون انواع ستم و خیانت است. کارگزاران خود را از میان افراد با تجربه و آبرومند خاندان های نیک و خوشنام و پیشگام در اسلام انتخاب کن.
(6)
امام علی (علیه السلام):
اذا بنی الملک علی قواعد العدل و دعم بدعائم العقل نصر الله موالیة وخذل معادیه؛
چون حکومت بر پایه های عدل بنا شود و باستون های عقل استوار گردد، خداوند دوستانش را یاری و دشمنانش را خوار می نماید.
(7)
امام علی (علیه السلام):
... واجعل لذوی الحاجات منک قسماً تفرغ لهم فیه شخصک وتجلس لهم مجلساً عاماً فتتواضع فیه لله الذی خلقک وتقعد عنهم جندک وأعوانک من أحراسک وشرطک حتی یکلمک متکلمهم غیر متتعتع...؛
(در فرمان به استاندار مصر) و مقداری از وقت خود را به نیازمندان خود اختصاص ده و با آنان در یک مجلس عمومی بنشین و شخصاً به مشکلاتشان رسیدگی کن و در آن مجلس برای خداوندی که تو را آفریده است فروتنی نما و سربازان و یارانت را که جزء پاسداران و نگهبانان تو هستند از آنان دور بدار تا هر کس می خواهد سخن بگوید بدون لکنت زبان و ترس مطالبش را اظهار کند...
(8)
امام علی (علیه السلام):
من کتابه للاشتر لما ولاه مصر -: ثم تفقد أعمالهم، وابعث العیون من أهل الصدق والوفاء علیهم فان تعاهدک فی السر لامورهم حدوة لهم علی التعمال الامانة، والرفق بالرعیة وتحفظ من الاعوان...؛
در فرمان استانداری مصر به مالک اشتر -: به کارهای آنان (کارگزاران) رسیدگی کن و از میان افراد با صداقت و وفادار مراقبانی بر آنها بگمار، زیرا مراقبت پنهانی تو در کارهای ایشان، آنها را به رعایت امانت و خوشرفتاری با مردم وا می دارد و با دقت مراقب دستیاران خویش باش...
(9)
امام علی (علیه السلام):
أحب لعامة رعیتک ما تحب لنفسک وأهل بیتک واکره لهم ماتکره لنفسک وأهل بیتک فان ذلک أوجب للحجة و أصلح للرعیة؛
آنچه برای خود و خانواده ات دوست داری، برای توده ملت خود نیز دوست بدار و آنچه برای خود و خانواده ات نمی پسندی برای آنان مپسند، زیرا که این کار حجت را تمام تر می کند، و در اصلاح ملت موثرتر است.
(10)
امام علی (علیه السلام):
زکاة السلطان اغاثة الملهوف؛
زکات حاکم، فریاد رسی دلسوختگان و درماندگان است.