فهرست کتاب


یک هزار حدیث در یک صد موضوع

گردآورنده هادی موحدی‏‏

65 - ربا

(1)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
ان الله عزوجل لعن آکل الربا ومؤکله و کاتبه وشاهدیه؛
خدای عزوجل رباخوار و ربا دهنده و نویسنده و شاهد بر آن را لعنت کرده است.
(2)
امام صادق (علیه السلام):
درهم ربا أعظم عند الله من سبعین زنیة بذات محرم فی بیت الله الحرام؛
یک درهم ربا نزد خداوند سنگین تر است از هفتاد بار زناکردن با محارم در خانه خدا.
(3)
امام باقر (علیه السلام):
انما حرم الله عزوجل الربا لئلا یذهب المعروف؛
خدای عزوجل ربا را حرام فرمود تا احسان کردن از بین نرود.
(4)
امام صادق (علیه السلام):
آکل الربا لایخرج من الدنیا حتی یتخبطه الشیطان؛
ربا خوار از دنیا نرود، تا آن که شیطان دیوانه اش کند.
(5)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
یا علی... لاتصادق آکل الربا فانه یبارز الله لان الله تعالی قال: (فان لم تفعلوا فأذنوا بحرب من الله ورسوله)؛
ای علی: با رباخوار رفاقت نکن، زیرا او با خداوند به مبارزه برخواسته، چون خدای متعال می فرماید: اگر دست از رباخواری برنداشتید پس به خدا و رسولش اعلان جنگ دهید.
(6)
امام علی (علیه السلام):
معاشر الناس، الفقه ثم المتجر، والله للربا فی هذه الامة أخفی من دبیب النمل علی الصفا؛
ای مردم! ابتدا احکام را یاد بگیرید، سپس تجارت کنید! به خدا قسم که ربا در میان این امت ناپیداتر از حرکت مورچه بر روی تخته سنگ است.
(7)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
أتیت لیلة اسری بی علی قوم بطونهم کالبیوت فیها الحیات تری من خارج بطونهم فقلت: من هولاء یا جبرئیل؟ قال: هولاء أکلة الربا؛
شبی که به معراج رفتم بر مردمی گذشتم که شکمهایشان چون خانه ای بود و در آنها مارهایی وجود داشت که از بیرون شمکهایشان دیده می شد. پرسیدم: ای جبرائیل اینها کیستند؟ گفت: اینان رباخوارانند.
(8)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أکل الربا ملا الله عزوجل بطنه من نار جهنم بقدر ما أکل، وان اکتسب منه مالا لا یقبل الله تعالی منه شیئاً من عمله، ولم یزل فی لعنة الله والملائکة ما کان عنده منه قیراط (واحد)؛
هر کس ربا بخورد خداوند عزوجل به اندازه ربایی که خورده شکمش را از آتش دوزخ پر کند و اگر از طریق ربا مالی به دست آورد، خدای تعالی هیچ عمل او را نپذیرد و تا زمانی که قیراطی (کمتر مقدار) از مال ربا نزدش باشد، پیوسته خداوند و فرشتگانش او را نفرین کنند.
(9)
امام صادق (علیه السلام):
انه او کان الربا حلالاً لترک الناس التجارات وما یحتاجون الیه فحرم الله الربا لیفر الناس من الحرام الی الحلال و الی التجارات والی البیع والشراء فیبقی ذلک بینهم فی القرض؛
براستی، اگر ربا حلال بود، مردم تجارت و تلاش برای معاش را رها می کردند. به همین دلیل خداوند ربا را حرام کرد تا مردم از حرام به حلال و تجارت و خرید و فروش رو بیاورند و به یکدیگر قرض بدهند.
(10)
امام صادق (علیه السلام):
لما سئل عن قول الله عزوجل: (یمحق الله الربا ویربی الصدقات) وقد أری من یاکل الربا یربو ماله؟ -: فأی محق أمحق من درهم ربا یمحق الدین فان تاب منه ذهب ماله وافتقر؛
مردی از امام صادق (علیه السلام) درباره آیه خداوند ربا را نابود می کند و صدقات را افزایش می دهد سئوال کرد و گفت: گاه کسی را می بینم که ربا می خورد و با این حال ثروتش زیاد می شود؟ حضرت فرمودند: کدام نابودی، نابود کننده تر از یک درهم ربا که دین را نابود می کند. که اگر توبه هم کند ثروتش از دست می رود و فقیر می شود.

66 - صدقه

(1)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
کل معروف صدقة و ما وقی به المرء عرضه کتب له به صدقة؛
هر کار نیکی صدقه است و هر چیزی که به وسیله آن آبروی کسی حفظ شود برای او صدقه نوشته می شود.
(2)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
الصدقة تدفع البلاء وهی أنجح دواء وتدفع القضاء وقد ابرم ابراماً ولایذهب بالادواء الا الدعاء والصدقة؛
صدقه بلا را دفع می کند و موثرترین داروست، صدقه قضای حتمی را دفع می کند و درد بیماریها را چیزی جز دعا و صدقه از بین نبرد.
(3)
امام باقر (علیه السلام):
ان الصدقة لتدفع سبعین بلیة من بلایا الدنیا مع میتة السوء، ان صاحبها لایموت میتة السوء أبداً؛
صدقه، هفتاد نوع از بلایای دنیوی و بد مردن را دفع می کند. صدقه دهنده هرگز دچار بد مردن نمی شود.
(4)
امام صادق (علیه السلام):
ان صدقة اللیل تطفی ء غضب الرب وتمحو الذنب العظیم و تهون الحساب وصدقة النهار تثمر المال وتزید فی العمر؛
صدقه در شب، خشم پروردگار را فرو می نشاند و گناه بزرگ را پاک می کند و حساب (قیامت) را آسان می گرداند و صدقه در روز ثروت می آورد و عمر را زیاد می کند.
(5)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
خیر الصدقة ما أبقت غنی؛
بهترین صدقه آن است که بی نیازی آورد.
(6)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من مشی بصدقه الی محتاج کان له کأجر صاحبها من غیر أن ینقض من أجره شی ء؛
هر کس صدقه ای را به نیازمندی برساند، اجر آن صدقه را دارد و از اجر صدقه دهنده نیز چیزی کم نمی شود.
(7)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لا صدقة وذورحم محتاج؛
تا زمانی که خویشاوند نیازمند است، به کسی دیگر نباید ص دقه داد.
(8)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لیس المسکین بالطواف ولابالذی تردة التمرة والتمرتان واللقمة واللقمتان ولکن المسکین المتعفف الذی لایسأل الناس شیئاً و لا یفطن له فیصدق علیه؛
مسکین نه آن گدای دوره گرد است و نه آن کسی که یکی دو دانه خرما و یکی دو لقمه نان می گیرد و می رود، بلکه مسکین آن ناداری است که مناعت و عزت نفس دارد، به طوری که دست سئوال سوی مردم دراز نمی کند و کسی به تهیدستی او پی نمی برد تا به وی صدقه دهد.
(9)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
أفضل الصدقه أن تصدق و أنت صحیح شحیح تأمل العیش و تخشی الفقر و لا تمهل حتی اذا بلغت الحلقوم قلت لفلان کذا و لفلان کذا ألا وقد کان لفلان؛
بهترین صدقه آن است که وقتی سالم هستی و به زندگی امیدداری و از دچار شدن به فقر می ترسی، صدقه بدهی و نگذاری وقتی که جانت به لب رسید (و در بستر مرگ افتادی) بگویی: این مقدار مال فلان باشد و آن مقدار مال بهمان، چون در آن هنگام مال فلان و بهمان خواهد شد.
(10)
امام صادق (علیه السلام):
کان أبو عبدالله (علیه السلام) اذا أعتم وذهب من اللیل شطره أخذ جراباً فیه خبز ولحم والدراهم فحمله علی عنقه ثم ذهب به الی أهل الحاجة من أهل المدینة فقسمه فیهم ولایعرفونه فلما مضی أبو عبدالله علیه السلام فقدوا ذلک فعلموا أنه کان أبا عبدالله (علیه السلام)؛
هوا که تاریک می شود و پاسی از شب می گذشت امام صادق (علیه السلام) انبانی پر از نان و گوشت، و درهم بر می داشتند و آن را بر دوش خود می نهادند و برای نیازمندان مدینه می بردند و در میانشان تقسیم می کردند و آنها او را نمی شناختند. وقتی حضرت (علیه السلام) در گذشتند، دیگر از آن کمک ها خبری نشد. در نتیجه فهمیدند که آن مرد امام صادق (علیه السلام) بوده است.

67 - ورزش

(1)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
المومن القوی خیر وأحب الی الله من المومن الضعیف؛
مومن نیرومند نزد خداوند بهتر و محبوب تر است از مومن ضعیف.
(2)امام صادق (علیه السلام):
النشرة فی عشرة أشیاء: المشی والرکوب والارتماس فی الماء و...؛
شادابی در ده چیز است: پیاده روی، سواری، آب تنی و...
(3)
امام صادق (علیه السلام):
ان رسول الله سابق بین الخیل وأعطی السوابق من عنده؛
پیامبر گرامی اسلام در میان سوارکاران اسب، مسابقه می گذاشتند و پس از پایان مسابقه، جوائز خود را از آن جناب می گرفتند.
(4)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
خیر لهو المومن السباحة؛
بهترین سرگرمی مومن شنا است.
(5)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
أحب اللهو الی الله اجراء الخیل والرمی؛
بهترین سرگرمی در نزد خدا، اسب دوانی و تیراندازی است.
(6)
امام صادق (علیه السلام):
دخل النبی (صلی الله علیه و اله) ذات لیلة بیت فاطمة و معه الحسن والحسین علیهما السلام فقال لهما النبی (صلی الله علیه و اله) قوما فاصطرعا، فقاما لیصطرعا...؛
پیامبر (صلی الله علیه و اله) شبی به خانه فاطمه علیها السلام رفتند و حسن و حسین علیهما السلام با او بودند. پیامبر (صلی الله علیه و اله) به آن دو فرمودند: برخیزید و کشتی بگیرید. آن دو بزرگوار برخاستند و کشتی گرفتند.
(7)
امام علی (علیه السلام):
من یعمل یزدد قوة من یقصر فی العمل یزدد فترة؛
هر کس کار کند، قدرتش بیشتر شده، و هر کس در کار کردن کوتاهی کند ضعیف تر خواهد شد.
(8)
امام صادق (علیه السلام):
ان الملائکة لتنفر عند الرهان وتلعن صاحبه ما خلا الحافر والخف والریش والنصل وقد سابق رسول الله بن زید وأجری الخیل؛
فرشتگان از شرط بندی بیزارند و قمار باز را لعن می کنند، مگر شرط بندی در اسب و شترسواری و تیر اندازی و شمشیر بازی باشد، هم چنان که پیامبر گرامی (صلی الله علیه و اله) در اسب سواری با اسامة بن زید مسابقه دادند.
(9)
امام علی (علیه السلام):
قوعلی خدمتک جوارحی و اشدد علی العزیمة جوانحی؛
پروردگارا! اعضاء و اندام مرا در طریق خدمت به خودت نیرومند گردان و اعصاب و افکار را بر عزم و استواری محکم فرما.
(10)
امام علی (علیه السلام):
ان نفسک مطیتک ان أجهدتها قتلتها وان رفقت بها أبقیتها؛
بدن تو مرکب سواری تو است اگر بیش از طاقت و ظرفیت بارش کنی او را خواهی کشت و اگر با آن مدارا کنی باقی خواهد ماند.