فهرست کتاب


یک هزار حدیث در یک صد موضوع

گردآورنده هادی موحدی‏‏

63 - افزایش روزی

(1)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أحب أن یمد له فی عمره وأن یزاد فی رزقه فلیبر والدیه ولیصل رحمة؛
هر کس دوست دارد که عمرش طولانی و روزیش زیاد شود به پدر و مادر خود نیکی کند و صله رحم نماید.
(2)
امام صادق (علیه السلام):
من حسن بره فی أهل بیته زید فی رزقه؛
هر کس به شایستگی در حق خانواده اش نیکی کند، روزیش زیاد می شود.
(3)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
اربع تزید الرزق: حسن الخلق وحسن الجوار و کف الاذی وقلة الضجر؛
چهار چیز روزی را زیاد می کند: خوش اخلاقی، خوشرفتاری با همسایه، اذیت نکردن و کم بی تابی کردن.
(4)
امام صادق (علیه السلام):
من حسنت نیته زید فی رزقه؛
نیت خوب داشتن روزی را زیاد می کند.
(5)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
استنزلوا الرزق بالصدقة والبکور مبارک یزید فی جمیع النعم خصوصاً فی الرزق... وطیب الکلام یزید فی الرزق؛
با صدقه دادن روزی را فرود آورید، سحر خیزی برکت آور است و همه نعمت ها، مخصوصاً روزی را زیاد می کند و خوش زبانی (هم) روزی را زیاد می کند.
(6)
امام علی (علیه السلام):
مواساة الاخ فی الله عزوجل یزید فی الرزق والبکور فی طلب الرزق یزید فی الرزق والاستغفار یزید فی الرزق واستعمال الامانة یزید فی الرزق وقول الحق یزید فی الرزق؛
همدردی و یاری نمودن برادر (دینی) روزی را زیاد می کند، سحر خیزی در طلب روزی، استغفار، امانت داری، و حق گویی روزی را زیاد می کند.
(7)
امام صادق (علیه السلام):
البر یزید فی الرزق؛
نیکوکاری روزی را زیاد می کند.
(8)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لما قیل له: احب أن یوسع علی فی الرزق؟ -: دم علی الطهارة یوسع علیک فی الرزق؛
به رسول خدا (صلی الله علیه و اله) عرض شد: دوست دارم روزیم زیاد شود، فرمودند پیوسته با وضو باش.
(9)
امام علی (علیه السلام):
العسر یفسد الاخلاق، التسهل یدر الارزاق؛
سختگیری، اخلاق را تباه می کند، آسان گیری روزی ها را سرازیر می کند.
(10)
امام علی (علیه السلام):
ترک الحرص یزید فی الرزق وشکر المنعم یزید فی الرزق واحتناب الیمین الکاذبة یزید فی الرزق؛
حرص نورزیدن روزی را زیاد می کند، شکر نعمت و دوری نمودن از قسم دروغ روزی را زیاد می کند.

64 - قرض

(1)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
دخلت الجنة فرأیت علی بابها: الصدقة بعشرة والقرض بثمانیة عشر فقلت یا جبرئیل کیف صارت الصدقة بعشرة والقرض بثمانیة عشر؟ قال: لان الصدقة تقع علی ید الغنی والفقیر والقرض لایقع الا فی ید من یحتاج الیه؛
وارد بهشت شدم، دیدم بر در آن نوشته است (ثواب) صدقه ده برابر است و قرض هجده برابر. گفتم: ای جبرئیل چرا صدقه ده برابر و هجده قرض برابر است؟ گفت: زیرا صدقه به دست نیازمند و بی نیاز می رسد اما قرض جز به دست کسی که به آن نیاز دارد، نمی رسد.
(2)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أخذ أموال الناس یرید أداءها أدی الله عنه و من أخذها یرید اتلافها اتلفه الله؛
هر کس اموال مردم را بگیرد و قصد پرداخت آن را داشته باشد خداوند آن را بپردازد (او را یاری می کند) و هر کس اموال مردم را بگیرد و قصد تلف کردن داشته باشد خداوند آن را تلف کند.
(3)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
ان الله تعالی مع الدائن حتی یقضی دینه مالم یکن دینهه فیما یکره الله؛
خداوند یار قرض دار است تا قرض خود را بپردازد به شرط آن که قرض وی بر خلاف رضای خدا نباشد.
(4)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أقرض ملهوفاً فأحسن طلبته استأنف العمل وأعطاه الله بکل درهم ألف قنطار من الجنة؛
هر کس به گرفتار و درمانده ای قرض بدهد و در پس گرفتن آن خوشرفتاری کند (گناهانش پاک می شود) اعمالش را دوباره شروع می کند و خداوند در برابر هر درهم، هزار قنطار (ثروتی فراوان) در بهشت به او عطا کند.
(5)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من احتاج الیه أخوه المسلم فی قرض و هو یقدر علیه فلم یفعل حرم الله علیه ریح الجنة؛
کسی که برادر مسلمانش در قرضی به او نیاز پیدا کند و او بتواند قرض بدهد و چنین نکند، خداوند بوی بهشت را بر او حرام می کند.
(6)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
کما لایحل لغریمک أن یمطلک وهو موسر فکذلک لایحل لک أن تعسره اذا علمت أنه معسر؛
همانطور که برای آن کسی که از تو قرض گرفته جایز نیست که اداء آن را به تاخیر بیندازد، پس برای تو هم جایز نخواهد بود که با این که می دانی او تنگدست است از او مطالبه کنی.
(7)
امام رضا (علیه السلام):
اعلم أن من استدان دیناً ونوی قضاءه، فهو فی أمان الله حتی یقضیه، فان لم ینو قضاءه فهو سارق؛
کسی که قرض بگیرد در صورتی که تصمیم داشته باشد آن را پس دهد در امان خداست تا آن را اداء کند ولی اگر تصمیم نداشته باشد آن را به صاحبش برگرداند، دزد محسوب می شود.
(8)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أراد تستجاب دعوته وأن تکشف کربته فلیفرج عن معسر؛
هر کس می خواهد دعایش مستجاب و اندوهش برطرف شود، به تنگدست مهلت دهد.
(9)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
أقل من الدین تعش حراً؛
قرض کمتر گیر تا آزاد باشی.
(10)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
حوسب رجل ممن کان قبلکم فلم یوجد له من الخیر شی ء الا أنه کان رجلا موسراً و کان یخالط الناس و کان یامر غلمانه أن یتجاوزوا عن المعسر فقال الله عزوجل لملائکته نحن أحق بذلک منه تجاوزوا عنه؛
یکی از گذشتگان را به حساب کشیدند و کار نیکی نداشت جز آن که توانگری بود و با مردم داد و ستد داشت و به غلامان خود می گفت از مطالبه واماندگان درگذرید خداوند به فرشتگان گفت: ما به گذشت از او سزاوارتریم، از او در گذرید.

65 - ربا

(1)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
ان الله عزوجل لعن آکل الربا ومؤکله و کاتبه وشاهدیه؛
خدای عزوجل رباخوار و ربا دهنده و نویسنده و شاهد بر آن را لعنت کرده است.
(2)
امام صادق (علیه السلام):
درهم ربا أعظم عند الله من سبعین زنیة بذات محرم فی بیت الله الحرام؛
یک درهم ربا نزد خداوند سنگین تر است از هفتاد بار زناکردن با محارم در خانه خدا.
(3)
امام باقر (علیه السلام):
انما حرم الله عزوجل الربا لئلا یذهب المعروف؛
خدای عزوجل ربا را حرام فرمود تا احسان کردن از بین نرود.
(4)
امام صادق (علیه السلام):
آکل الربا لایخرج من الدنیا حتی یتخبطه الشیطان؛
ربا خوار از دنیا نرود، تا آن که شیطان دیوانه اش کند.
(5)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
یا علی... لاتصادق آکل الربا فانه یبارز الله لان الله تعالی قال: (فان لم تفعلوا فأذنوا بحرب من الله ورسوله)؛
ای علی: با رباخوار رفاقت نکن، زیرا او با خداوند به مبارزه برخواسته، چون خدای متعال می فرماید: اگر دست از رباخواری برنداشتید پس به خدا و رسولش اعلان جنگ دهید.
(6)
امام علی (علیه السلام):
معاشر الناس، الفقه ثم المتجر، والله للربا فی هذه الامة أخفی من دبیب النمل علی الصفا؛
ای مردم! ابتدا احکام را یاد بگیرید، سپس تجارت کنید! به خدا قسم که ربا در میان این امت ناپیداتر از حرکت مورچه بر روی تخته سنگ است.
(7)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
أتیت لیلة اسری بی علی قوم بطونهم کالبیوت فیها الحیات تری من خارج بطونهم فقلت: من هولاء یا جبرئیل؟ قال: هولاء أکلة الربا؛
شبی که به معراج رفتم بر مردمی گذشتم که شکمهایشان چون خانه ای بود و در آنها مارهایی وجود داشت که از بیرون شمکهایشان دیده می شد. پرسیدم: ای جبرائیل اینها کیستند؟ گفت: اینان رباخوارانند.
(8)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أکل الربا ملا الله عزوجل بطنه من نار جهنم بقدر ما أکل، وان اکتسب منه مالا لا یقبل الله تعالی منه شیئاً من عمله، ولم یزل فی لعنة الله والملائکة ما کان عنده منه قیراط (واحد)؛
هر کس ربا بخورد خداوند عزوجل به اندازه ربایی که خورده شکمش را از آتش دوزخ پر کند و اگر از طریق ربا مالی به دست آورد، خدای تعالی هیچ عمل او را نپذیرد و تا زمانی که قیراطی (کمتر مقدار) از مال ربا نزدش باشد، پیوسته خداوند و فرشتگانش او را نفرین کنند.
(9)
امام صادق (علیه السلام):
انه او کان الربا حلالاً لترک الناس التجارات وما یحتاجون الیه فحرم الله الربا لیفر الناس من الحرام الی الحلال و الی التجارات والی البیع والشراء فیبقی ذلک بینهم فی القرض؛
براستی، اگر ربا حلال بود، مردم تجارت و تلاش برای معاش را رها می کردند. به همین دلیل خداوند ربا را حرام کرد تا مردم از حرام به حلال و تجارت و خرید و فروش رو بیاورند و به یکدیگر قرض بدهند.
(10)
امام صادق (علیه السلام):
لما سئل عن قول الله عزوجل: (یمحق الله الربا ویربی الصدقات) وقد أری من یاکل الربا یربو ماله؟ -: فأی محق أمحق من درهم ربا یمحق الدین فان تاب منه ذهب ماله وافتقر؛
مردی از امام صادق (علیه السلام) درباره آیه خداوند ربا را نابود می کند و صدقات را افزایش می دهد سئوال کرد و گفت: گاه کسی را می بینم که ربا می خورد و با این حال ثروتش زیاد می شود؟ حضرت فرمودند: کدام نابودی، نابود کننده تر از یک درهم ربا که دین را نابود می کند. که اگر توبه هم کند ثروتش از دست می رود و فقیر می شود.