فهرست کتاب


یک هزار حدیث در یک صد موضوع

گردآورنده هادی موحدی‏‏

60 - حلال

(1)
فی الحدیث القدسی:
یا أحمد ان العبادة عشرة أجراء: تسعة منها طلب الحلال فاذا طیبت مطعمک ومشربک فأنت فی حفظی و کنفی؛
در حدیث قدسی آمده است که خداوند می فرماید: ای احمد همانا عبادت ده جزء است که نه جزء آن طلب روزی حلال است، پس چون خوراکی و نوشیدنی خود را پاک کردی در پناه و حمایت من هستی.
(2)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
طلب الحلال واجب علی کل مسلم؛
کسب در آمد حلال، بر هر مسلمانی واجب است.
(3)
امام علی (علیه السلام):
ان العبد لیحرم نفسه الرزق الحلال بترک الصبر، و لا یزاد علی ما قدر له؛
بنده به سبب بی صبری، خودش را از روزی حلال محروم می کند و بیشتر از روزی مقدر هم نصیبش نمی شود.
(4)
امام صادق (علیه السلام):
الفضل بن أبی قرة: دخلنا علی أبی عبدالله (علیه السلام) وهو یعمل فی حائط له فقلنا: جعلنا الله فداک: دعنا نعمل لک أو تعمله الغلمان، قال: لادعونی فانی أشتهی أن یرانی الله عزوجل أعمل بیدی وأطلب الحلال فی أذی نفسی؛
فضل بن ابی قره: خدمت امام صادق (علیه السلام) که در باغش مشغول کار بود رسیدم و عرض کردم: خدا ما را فدای شما کند، اجازه بدهید ما برایتان کار کنیم یا غلامان این کار را انجام دهند. حضرت فرمودند: نه، مرا به حال خود بگذارید، زیرا دوست دارم خداوند عزوجل مرا در حال کار کردن و زحمت کشیدن برای کسب روزی حلال ببیند.
(5)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
حق الولد علی والده... أن لایرزقه الا طیباً؛
حق فرزند بر پدرش این است که... جز از راه حلال، روزی او را تامین نکند.
(6)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
یا علی من أکل صفادینه، ورق قلبه، ودمعت عیناه من خشیة الله تعالی ولم یکن لدعوته حجاب؛
ای علی هر کس حلال بخورد، دینش صفا می یابد، رقت قلب پیدا می کند، چشمانش از ترس خداوند متعال پر اشک می شود و برای (استجابت) دعایش مانعی نمی باشد.
(7)
امام صادق (علیه السلام):
الغلام... یتعلم الحلال و الحرام سبع سنین؛
فرزند... را در هفت سال سوم (از چهارده سالگی به بعد) حلال و حرام یاد دهید.
(8)
امام باقر (علیه السلام):
والله لحدیث تصیبه من صادق فی حلال و حرام خیر لک مما طلعت علیه الشمس حتی تغرب؛
به خدا قسم اگر از شخصی راستگو حدیثی درباره حلال و حرام بشنوی؛ از آنچه که آفتاب برای آن طلوع و غروب می کند برای تو بهتر ست.
(9)
امام صادق (علیه السلام):
لا خیر فی من لا یحب جمع المال من حلال فیکف به وجهه ویقضی به دینه؛
خیری در آن کس نیست که دوست ندارد از راه حلال مالی بدست آورد که آبرویش را حفظ و قرضش را با آن ادا نماید.
(10)
امام علی (علیه السلام):
من یکتسب مالا من غیر حله یصرفه فی غیر حقه؛
هر کس مالی را از راه غیر حلال بدست آورد، آن را در راه غیر حق مصرف خواهد نمود.

61 - حرام

(1)
امام علی (علیه السلام):
ما نهی الله سبحانه عن شی ء الا وأغنی عنه؛
خدای سبحان انسان را از هیچ چیزی نهی نفرموده جز آن که او را از آن بی نیاز کرده است.
(2)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أعرض عن محرم أبد الله به عبادة تسره؛
هر کس از حرام دوری کند، خداوند به جای آن عبادتی که او را شاد کند نصیبش می گرداند.
(3)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
العبادة مع أکل الحرام کالبناء علی الرمل - وقیل: علی الماء؛
عبادت با خوردن حرام همانند ساختن بنایی است بر روی شن و به قولی: بر روی آب.
(4)
امام صادق (علیه السلام):
کسب الحرام یبین فی الذریة؛
در آمد حرام (اثرش) در فرزندان آشکار می شود.
(5)
امام سجاد (علیه السلام):
و أما حق یدک فأن لا تبسطها الی ما لایحل لک فتنال بما تبسطها الیه من الله العقوبة فی الاجل ومن الناس بلسان الائمة فی العاجل...؛
حق دست این است که آن را به حرام نگشایی که آن مایه کیفر خدا در قیامت و سرزنش مردم در دنیاست...
(6)
ابوالحسن (علیه السلام) (امام کاظم (علیه السلام)):
یا داود ان الحرام لاینمی وان نمی لایبارک له فیه وما أنفقه لم یوجر علیه وما خلفه کان زاده الی الناز؛
ای داود! مال حرام رشد نمی کند و اگر هم رشد کند برای صاحبش برکت ندارد و اگر از آن چیزی انفاق کند پاداشی نخواهد دید و آنچه پس از خود بر جای گزارد، ره توشه او به سوی دوزخ است.
(7)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أصاب مالا من مهاوش اذهبه الله فی نهابر؛
هر کس مالی از حرام بدست آورد، خداوند در حوادث سخت آن را از بین می برد.
(8)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من کسب مالا من غیر حله أفقره الله؛
هر کس از حرام مالی به دست آورد، خداوند به فقر مبتلایش خواهد نمود.
(9)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أکل الحلال أربعین یوماً نور الله قلبه. وقال ان لله ملکاً ینادی علی بیت المقدس کل لیلة من أکل حراماً لم یقبل الله منه صرفاً و لا عدلا والصرف النافلة والعدل الفریضة؛
هر کس چهل روز حلال بخورد، خداوند قلبش را نورانی فرماید. و فرمودند: خدای را فرشته ای است در بیت المقدس که هر شب ندا می دهد هر کس حرام خورد خداوند کار مستحب و واجبی را از او قبول نمی کند.
(10)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لایقدر رجل علی حرام ثم یدعه لیس به الا مخافة الله الا أبد له الله فی عاجل الدنیا قبل الاخرة ما هو خیر له من ذلک؛
هر کس بتواند کار حرامی انجام دهد و آن را فقط از ترس خدا فرو گزارد، خداوند در همین دنیا، پیش از آخرت بهتر از آن را به او عوض می دهد.

62 - روزی

(1)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
خیر الرزق مایکفی؛
بهترین روزی آن است که انسان را کفایت کند.
(2)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أکل من کد یده حلالا فتح له أبواب الجنة یدخل من أیها شاء؛
هر کس از دسترنج حلال خود روزی خورد، درهای بهشت به روی او گشوده می شود تا از هر کدام که بخواهد وارد شود.
(3)
امام علی (علیه السلام):
اعلموا أن وان ضعفت حیلته، و وهنت مکیدته أنه لن ینقص مما قدر الله له، و ان قوی فی شدة الحیلة و قوة المکیدة أنه لن یزاد علی ما قدر الله له؛
بدانید که آنچه خداوند برای بنده مقدر کرده است، بی کم و کاست به او می رسد هر چند در چاره اندیشی و پیدا کردن راه های کسب روزی ناتوان باشد و نیز بیش از آنچه خداوند برایش مقدر کرده به او نرسد، هر چند بسیار زرنگ و چاره اندیش باشد.
(4)
امام باقر (علیه السلام):
لیس من نفس الا وقد فرض الله لها رزقها حلالا یأتیها فی عافیة، وعرض لها بالحرام من وجه آخر، فان هی تناولت من الحرام شیئاً قاصها به من الحلال الذی فرض الله لها، وعند الله سواهما فضل کبیر؛
خداوند برای هر کس روزی حلالی مقرر داشته که به سلامت به او خواهد رسید. از سوی دیگر روزی حرام نیز روزی او قرار داده است که اگر انسان روزی خود را از آن حرام به دست آورد خداوند در عوض روزی حلالی را که برای او مقدر کرده است از او باز خواهد داشت و غیر از این دو روزی (حلال و حرام) روزی های فراوان دیگری نیز نزد خداوند هست.
(5)
امام باقر (علیه السلام):
اللهم ارزقنی رزقاً حلالا یکفینی ولاترزقنی رزقاً یطغینی و لا تبتلینی بفقر أشقی به مضیقأ علی...؛
خدایا روزی کن مرا رزق حلالی که کفایتم کند و روزی مکن آن رزقی که به سرکشی ام کشاند و مرا به فقری گرفتار نساز که در تنگنایم قرار دهد وبدبخت شوم.
(6)
امام حسن (علیه السلام):
فان الرزق مقسوم واستعمال الحرص استعمال الماثم؛
روزی قسمت شده است و حرص زدن سبب مبتلا شدن به گناهان می شود.
(7)
امام علی (علیه السلام):
اذا ألطأت الارزاق علیک فاستغفر الله یوسع علیک فیها؛
هر گاه در روزی تو تأخیر و تنگی پدید آمد، آمرزش بخواه تا روزی را بر تو فراخ گرداند.
(8)
امام صادق (علیه السلام):
فی قوله تعالی (ویرزقه من حیث لا یحتسب) أی یبارک فیما آتاه؛
درباره آیه و او را از جایی که گمانش را نمی برد روزی می دهد فرمود: یعنی به آنچه که عطایش فرموده است برکت و فزونی می بخشد.
(9)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من رضی بما رزقه الله قرت عینه؛
هر کس به آنچه خداوند روزی اش کرده راضی باشد، خوش و خرم بماند.
(10)
امام باقر (علیه السلام):
ان العبد لیذنب الذنب فیزوی عنه الرزق؛
بنده گناه می کند و به سبب آن روزی از او گرفته می شود.