فهرست کتاب


یک هزار حدیث در یک صد موضوع

گردآورنده هادی موحدی‏‏

59 - شوخی

(1)
امام باقر (علیه السلام):
ان الله عزوجل یحب المداعب فی الجماعة بلا رفث؛
خداوند عزوجل دوست دارد کسی را که در میان جمع شوخی کند به شرط آن که ناسزا نگوید.
(2)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
انی أمزح و لا أقول الا حقا؛
من شوخی می کنم، اما جز حق نمی گویم.
(3)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
المومن دعب لعب والمنافق قطب غضب؛
مومن شوخ و شنگ است و منافق اخمو و عصبانی.
(4)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
أتت امرأة عجوز الی النبی (صلی الله علیه و اله) فقال لاتدخل الجنة عجوز، فبکت، فقال: انک لست یومئذ بعجوز، قال الله تعالی: (انا أنشأناهن انشاء فجعلناهن أبکاراً)؛
پیر زنی نزد پیامبر (صلی الله علیه و اله) آمد. حضرت به او فرمودند: پیر به بهشت نمی رود. پیرزن گریست. حضرت فرمودند: تو در آن روز پیر نخواهی بود. خدای متعال می فرماید: ما آنان را آفرینش نوینی بخشیدیم و همه را دوشیزه قرار دادیم.
(5)
امام کاظم (علیه السلام):
ان رسول الله (صلی الله علیه و اله) کان یأتیه الاعرابی فیهدی له الهدیة، ثم یقول مکانه: أعطینا ثمن هدیتنا فیضحک رسول الله (صلی الله علیه و اله) و کان اذا اغتم یقول: ما فعل الاعرابی؟! لیته أتانا؛
بادیه نشینی بود که نزد رسول خدا (صلی الله علیه و اله) می آمد و برای آن حضرت هدیه می آورد و همان جا می گفت: پول هدیه ما را بده و رسول خدا (صلی الله علیه و اله) می خندیدند. آن حضرت هر گاه اندوهگین می شدند، می فرمودند، آن بادیه نشین چه شد؟ کاش نزد ما می آمد.
(6)
امام علی (علیه السلام):
کثر المزاح تذهب البهاء وتوجب الشحناء؛
شوخی زیاد، ارج و احترام را می برد و موجب دشمنی می شود.
(7)
امام علی (علیه السلام):
من کثر مزاحه استجهل؛
هر کس زیاد شوخی کند، نادان شمرده می شود.
(8)
امام علی (علیه السلام):
رب هزل عاد جداً؛
چه بسا شوخی ای که جدی می شود.
(9)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لا یبلغ العبد صریح الایمان حتی یدع المزاح والکذب ویدع المراء وان کان محقاً؛
بنده به ایمان ناب نرسد، مگر آن که شوخی و دروغ را ترک گوید و مجادله (بگومگو) را رها کند، هر چند حق با او باشد.
(10)
امام صادق (علیه السلام):
اذا أحببت رجلا فلا تمازحه ولاتماره؛
هر گاه کسی را دوست داشتی، با او نه شوخی کن نه مجادله.

60 - حلال

(1)
فی الحدیث القدسی:
یا أحمد ان العبادة عشرة أجراء: تسعة منها طلب الحلال فاذا طیبت مطعمک ومشربک فأنت فی حفظی و کنفی؛
در حدیث قدسی آمده است که خداوند می فرماید: ای احمد همانا عبادت ده جزء است که نه جزء آن طلب روزی حلال است، پس چون خوراکی و نوشیدنی خود را پاک کردی در پناه و حمایت من هستی.
(2)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
طلب الحلال واجب علی کل مسلم؛
کسب در آمد حلال، بر هر مسلمانی واجب است.
(3)
امام علی (علیه السلام):
ان العبد لیحرم نفسه الرزق الحلال بترک الصبر، و لا یزاد علی ما قدر له؛
بنده به سبب بی صبری، خودش را از روزی حلال محروم می کند و بیشتر از روزی مقدر هم نصیبش نمی شود.
(4)
امام صادق (علیه السلام):
الفضل بن أبی قرة: دخلنا علی أبی عبدالله (علیه السلام) وهو یعمل فی حائط له فقلنا: جعلنا الله فداک: دعنا نعمل لک أو تعمله الغلمان، قال: لادعونی فانی أشتهی أن یرانی الله عزوجل أعمل بیدی وأطلب الحلال فی أذی نفسی؛
فضل بن ابی قره: خدمت امام صادق (علیه السلام) که در باغش مشغول کار بود رسیدم و عرض کردم: خدا ما را فدای شما کند، اجازه بدهید ما برایتان کار کنیم یا غلامان این کار را انجام دهند. حضرت فرمودند: نه، مرا به حال خود بگذارید، زیرا دوست دارم خداوند عزوجل مرا در حال کار کردن و زحمت کشیدن برای کسب روزی حلال ببیند.
(5)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
حق الولد علی والده... أن لایرزقه الا طیباً؛
حق فرزند بر پدرش این است که... جز از راه حلال، روزی او را تامین نکند.
(6)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
یا علی من أکل صفادینه، ورق قلبه، ودمعت عیناه من خشیة الله تعالی ولم یکن لدعوته حجاب؛
ای علی هر کس حلال بخورد، دینش صفا می یابد، رقت قلب پیدا می کند، چشمانش از ترس خداوند متعال پر اشک می شود و برای (استجابت) دعایش مانعی نمی باشد.
(7)
امام صادق (علیه السلام):
الغلام... یتعلم الحلال و الحرام سبع سنین؛
فرزند... را در هفت سال سوم (از چهارده سالگی به بعد) حلال و حرام یاد دهید.
(8)
امام باقر (علیه السلام):
والله لحدیث تصیبه من صادق فی حلال و حرام خیر لک مما طلعت علیه الشمس حتی تغرب؛
به خدا قسم اگر از شخصی راستگو حدیثی درباره حلال و حرام بشنوی؛ از آنچه که آفتاب برای آن طلوع و غروب می کند برای تو بهتر ست.
(9)
امام صادق (علیه السلام):
لا خیر فی من لا یحب جمع المال من حلال فیکف به وجهه ویقضی به دینه؛
خیری در آن کس نیست که دوست ندارد از راه حلال مالی بدست آورد که آبرویش را حفظ و قرضش را با آن ادا نماید.
(10)
امام علی (علیه السلام):
من یکتسب مالا من غیر حله یصرفه فی غیر حقه؛
هر کس مالی را از راه غیر حلال بدست آورد، آن را در راه غیر حق مصرف خواهد نمود.

61 - حرام

(1)
امام علی (علیه السلام):
ما نهی الله سبحانه عن شی ء الا وأغنی عنه؛
خدای سبحان انسان را از هیچ چیزی نهی نفرموده جز آن که او را از آن بی نیاز کرده است.
(2)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أعرض عن محرم أبد الله به عبادة تسره؛
هر کس از حرام دوری کند، خداوند به جای آن عبادتی که او را شاد کند نصیبش می گرداند.
(3)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
العبادة مع أکل الحرام کالبناء علی الرمل - وقیل: علی الماء؛
عبادت با خوردن حرام همانند ساختن بنایی است بر روی شن و به قولی: بر روی آب.
(4)
امام صادق (علیه السلام):
کسب الحرام یبین فی الذریة؛
در آمد حرام (اثرش) در فرزندان آشکار می شود.
(5)
امام سجاد (علیه السلام):
و أما حق یدک فأن لا تبسطها الی ما لایحل لک فتنال بما تبسطها الیه من الله العقوبة فی الاجل ومن الناس بلسان الائمة فی العاجل...؛
حق دست این است که آن را به حرام نگشایی که آن مایه کیفر خدا در قیامت و سرزنش مردم در دنیاست...
(6)
ابوالحسن (علیه السلام) (امام کاظم (علیه السلام)):
یا داود ان الحرام لاینمی وان نمی لایبارک له فیه وما أنفقه لم یوجر علیه وما خلفه کان زاده الی الناز؛
ای داود! مال حرام رشد نمی کند و اگر هم رشد کند برای صاحبش برکت ندارد و اگر از آن چیزی انفاق کند پاداشی نخواهد دید و آنچه پس از خود بر جای گزارد، ره توشه او به سوی دوزخ است.
(7)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أصاب مالا من مهاوش اذهبه الله فی نهابر؛
هر کس مالی از حرام بدست آورد، خداوند در حوادث سخت آن را از بین می برد.
(8)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من کسب مالا من غیر حله أفقره الله؛
هر کس از حرام مالی به دست آورد، خداوند به فقر مبتلایش خواهد نمود.
(9)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أکل الحلال أربعین یوماً نور الله قلبه. وقال ان لله ملکاً ینادی علی بیت المقدس کل لیلة من أکل حراماً لم یقبل الله منه صرفاً و لا عدلا والصرف النافلة والعدل الفریضة؛
هر کس چهل روز حلال بخورد، خداوند قلبش را نورانی فرماید. و فرمودند: خدای را فرشته ای است در بیت المقدس که هر شب ندا می دهد هر کس حرام خورد خداوند کار مستحب و واجبی را از او قبول نمی کند.
(10)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لایقدر رجل علی حرام ثم یدعه لیس به الا مخافة الله الا أبد له الله فی عاجل الدنیا قبل الاخرة ما هو خیر له من ذلک؛
هر کس بتواند کار حرامی انجام دهد و آن را فقط از ترس خدا فرو گزارد، خداوند در همین دنیا، پیش از آخرت بهتر از آن را به او عوض می دهد.