فهرست کتاب


یک هزار حدیث در یک صد موضوع

گردآورنده هادی موحدی‏‏

41 - حسد

(1)
امام صادق (علیه السلام):
قال لقمان لابنه: وللحاسد ثلاث علامات: یغتاب اذا غاب و یتملق اذا شهد و یشمت بالمصیبة؛
لقمان به فرزندش گفت: حسود را سه نشانه است: پشت سر غیبت می کند، رو به رو تملق می گوید و از گرفتاری دیگران شاد می شود.
(2)
امام علی (علیه السلام):
الحسد عیب فاضح و شح فادح لایشفی صاحبه الا بلوغ آماله فیمن یحسده؛
حسادت عیبی رسوا و بخلی سهمگین است و حسود تا به آرزوی خود درباره محسودش نرسد آرام نمی گیرد.
(3)امام علی (علیه السلام):
الحسود سریع الوثبة، بطی ء العطفة؛
حسود زود خشمگین می شود و دیر کینه از دلش می رود.
(4)
امام علی (علیه السلام):
الحسد لا یجلب الا مضرة وغیظاً یوهن قلبک و یمررض جسمک؛
حسادت نتیجه ای جز زیان و ناراحتی که دلت را سست و تنت را بیمار می گرداند به بار نمی آورد.
(5)
امام صادق (علیه السلام):
یقول ابلیس لجنوده: ألقوا بینهم الحسد والبغی، فانهما یعد لان عند الله الشرک؛
شیطان به سپاهیانش می گوید: میان مردم حسد و تجاوزگری بیاندازید چون این دو، نزد خدا برابر با شرک است.
(6)
امام صادق (علیه السلام):
النصیحة من الحاسد محال؛
نصیحت و خیرخواهی از حسود محال است.
(7)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
استعینوا علی قضاء حوائجکم بالکتمان، فان کل ذی نعمة محسود؛
در برآوردن نیازهای خود از پنهان کاری کمک بگیرید، زیرا هر صاحب نعمتی مورد حسد واقع می شود.
(8)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
ایاکم والحسد، فانه یأکل الحسنات کما تأکل النار الحطب؛
از حسادت بپرهیزید، زیرا حسد نیکی ها را می خورد چنان که آتش هیزم را می خورد.
(9)
امام علی (علیه السلام):
لله در الحسد ما اعدله! بدا بصاحبه فقتله؛
آفرین بر حسادت! چه عدالت پیشه است! پیش از همه صاحب خود را می کشد.
(10)
امام صادق (علیه السلام):
ستة لا تکون فی المومن: العسر والنکه والحسد واللجاجة والکذب والبغی؛
شش (صفت) در مومن نیست: سخت گیری، بی خبری، حسادت، لجاجت، دروغگویی و تجاوز.

42 - امانتداری

(1)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لا تزال امتی بخیر ما تحابوا و تهادوا وأدوا الامانة؛
امت من تا هنگامی که یگدیگر را دوست بدارند، به یکدیگر هدیه دهند و امنانتداری کنند، در خیر و خوبی خواهند بود.
(2)
امام صادق (علیه السلام):
انظر ما بلغ به علی (علیه السلام) عند رسول الله (صلی الله علیه و اله) فالزمه فان علیاً (علیه السلام) انما بلغ ما بلغ به عند رسول الله بصدق الحدیث وأداء الامانة؛
بنگر علی (علیه السلام) با چه چیز آن مقام را نزد پیامبر خدا (صلی الله علیه و اله) پیدا کرد همان را پیروی کن. همانا علی (علیه السلام) آن مقام را نزد پیامبر خدا (صلی الله علیه و اله) با راستگویی و امانتداری بدست آورد.
(3)
امام صادق (علیه السلام):
اتقوا الله، وعلیکم بأداء الامانة الی من ائتمنکم فلو أن قاتل أمیرالمومنین (علیه السلام) ائتمننی علی أمانة لادیتها الیه؛
تقوای الهی پیشه کنید و امانت را به کسی که شما را امین دانسته است، باز گردانید، زیرا حتی اگر قاتل امیر المومنین (علیه السلام) امانتی را به من بسپرد هر آینه آن را به او بر می گردانم.
(4)
امام علی (علیه السلام):
الامانة تجر الرزق، والخیانة تجر الفقر؛
امانتداری روزی می آورد و خیانت در امانت فقر.
(5)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لا تنظروا الی کثرة صلاتهم وصومهم وکثرة الحج والمعروف وطنطنتهم باللیل، ولکن انظروا الی صدق الحدیث وأداء الامانة؛
به زیادی نماز و روزه و حج و احسان و مناجات شبانه مردم نگاه نکنید، بلکه به راستگویی و امانتداری آنها توجه کنید.
(6)
امام علی (علیه السلام):
لا تخن من ائتمنک وان خانک ولاتذع سره وان أذاع سرک؛
به کسی که تو را امین قرار داده است خیانت مکن هر چند او به تو خیانت کرده باشد و راز او را فاش مساز اگر چه او زار تو را فاش ساخته باشد.
(7)
امام علی (علیه السلام):
لا تأمنن ملولا؛
شخص به ستوه آمده و رنجیده را امین مشمار.
(8)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من خان أمانة فی الدنیا ولم یردها الی أهلها ثم أدرکه الموت مات علی غیر ملتی ویلقی الله و هو علیه غضبان؛
کسی که در دنیا به امانتی خیانت کند و آن را به صاحبش بر نگرداند و آن گاه بمیرد و دین من نمرده است و با خدا دیدار می کند در حالی که بر او خشمگین است.
(9)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من ائتمن غیر أمین فلیس له علی الله ضمان لانه قدنهاه أن یاتمنه؛
هر کس به فردی غیر امین امانت بسپارد، خداوند ضامن او نیست، زیرا او را از امانت سپاری به غیر امین باز داشته است.
(10)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لیس منا من یحقر الامانة حتی یستهلکها اذا استوددعها؛
از ما نیست کسی که امانت را کوچک بشمارد و از آن مواظبت نکند و در معرض تلف شدن قرار بدهد.

43 - اصلاح بین مردم

(1)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
اتقوا الله و أصلحوا ذات بینکم فان الله یصلح بین المومنین یوم القیامة؛
تقوای الهی داشته باشید و اصلاح کنید میان خودتان را زیرا خداوند در روز قیامت میان مومن را اصلاح می کند.
(2)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
ألا اخبرکم بأفضل من درجه الصیام والصلاة والصدیقه؟ صلاح ذات البین، فان فساد ذات البین هی الحالقة؛
آیا شما را به چیزی با فضیلت تر از نماز روزه و صدقه (زکات) آگاه نکنم؟ آن چیز اصلاح میان مردم است، زیرا تیره شدن رابطه میان مردم ریشه کن کننده دین است.
(3)
امام کاظم (علیه السلام):
طوبی للمصلحین بین الناس، اولئک هم المقربون یوم القیامة؛
خوشا به سعادت اصلاح کننده بین مردم که آنان همان مقربان روز قیامت اند.
(4)
امام صادق (علیه السلام):
للمفضل -: اذا رأیت بین اثنین من شیعتنا منازعة فافتدها من مالی؛
به مفضل فرمودند: هر گاه میان دو نفر از شیعان من نزاعی دیدی از مال من غرامت بده (یعنی با پرداخت وجه مورد اختلاف، میان آنان را اصلاح کن).
(5)
امام صادق (علیه السلام):
صدقه یحبها الله: اصلاح بین الناس اذا تفاسدوا، وتقارب بینهم اذا تباعدوا؛
صدقه ای که خداوند آن را دوست دارد عبارت است از: اصلاح میان مردم هر گاه رابطه شان تیره و شده و نزدیک کردن آنها به یکدیگر هر گاه از هم دور شدند.
(6)
امام صادق (علیه السلام):
الکلام ثلاثة: صدق وکذب واصلاح بین الناس قال: قیل له: جعلت فداک ما الاصلااح بین الناس؟ قال: تسمع من الرجل کلاماً یبلغه فتخبث نفسه، فتلقاه فتقول: سمعت من فلان قال فیک من الخیر کذا و کذا، خلاف ما سمعت منه؛
سخن سه گونه است: راست و دروغ و اصلاح میان مردم به آن حضرت عرض شد: قربانت اصلاح میان مردم چیست؟ فرمودند: از کسی سخنی درباره دیگری می شنوی که اگر سخن به گوش او برسد، ناراحت می شود. پس تو آن دیگری را می بینی و برخلاف آنچه شنیده ای، به او می گویی: از فلانی شنیدم که در خوبی تو چنین و چنان می گفت.
(7)
امام صادق (علیه السلام):
... والله ما اوتی لقمان الحکمة بحسب، ولامال ولاأهل و لا بسط فی جسم ولاجمال ولکنه کان رجلا قویا الی أن قال: ولم یمر برجلین یختصمان أو یقتتلان الا أصلح بینهما ولم یمض عنهما حتی تحاجزا؛
... به خدا قسم که: به لقمان تنها حکمت و دانش عطا نشده بود، و نیز دارائی و خانواده و قدرت جسمی و زیبایی چشمگیر نداشت ولی او مردی با اراده بود تا آنجا که امام فرمودند: و او به دو نفر که با هم نزاع می کردند و یا می جنگیدند نمی گذشت مگر اینکه: میانشان صلح برقرار می کرد و از پیش آنان نمی رفت تا آنکه آنها دست از نزاع و جنگ کشیده و متفرق می شدند.
(8)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
أیما مسلمین تهاجرا فمکثا ثلاثاً لا یصطلحان الا کانا خارجین من الاسلام، ولم یکن بینهما ولایة فأیهما سبق الی کلام أخیه کان السابق الی الجنة یوم الحساب؛
هر دو مسلمانی که با هم قهر کنند و سه روز به قهر خود ادامه دهند و آشتی نکنند، هر دو از اسلام بیرون روند و میان آنان هیچ پیوند دینی نباشد و هر کدام از آنها پیش از دیگری با برادرش حرف بزند، در روز حسابرسی زودتر به بهشت می رود.
(9)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
الصلح جائز بین المسلمین، الا صلحاً أحل حراماً وحرم حلالا؛
صلح میان مسلمانان جایز است، مگر صلحی که حرامی را حلال یا حلالی را حرام کند.
(10)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
ان الله أحب الکذب فی الصلاح وأبغض الصدق فی الفساد؛
براستی که خداوند دروغی را که باعث اصلاح باشد دوست می دارد و راستی را که موجب فساد گردد، دشمن می دارد.