فهرست کتاب


یک هزار حدیث در یک صد موضوع

گردآورنده هادی موحدی‏‏

40 - غبطه

(1)
امام صادق (علیه السلام):
ان المومن یغبط ولایحسد والمنافق یحسد ولایغبط؛
مومن غبطه می خورد و حسادت نمی ورزد، منافق حسادت می ورزد و غبطه نمی خورد.
(غبطه آن است که آرزو کنی آنچه دیگری دارد، داشته باشی بدون اینکه آرزوی نابودی نعمت دیگری را داشته باشی و حسد آن است که بخواهی نعمتی را که دیگری دارد، نداشته باشد).
(2)
امام صادق (علیه السلام):
من کان آخر یومیه خیرهما فهو مغبوط؛
کسی که امروزش بهتر از دیروزش باشد، شایسته است که مورد غبطه قرار گیرد.
(3)
امام علی (علیه السلام):
أغبط الناس المسارع الی الخیرات؛
شایسته ترین مردم که مورد غبطه قرار گیرد کسی است که برای انجام کار خیر سبقت می گیرد.
(4)
امام علی (علیه السلام):
ما المغبوط الا من کانت همته نفسه لا یغبها عن محاسبتها و مطالبتها ومجاهدتها؛
شایسته نیست کسی مورد غبطه قرار گیرد، مگر کسی که همتش خودش باشد در این که از خودش حساب کشی کند و خودش را مؤاخذه نماید و در اصلاح خود بکوشد.
(5)
امام علی (علیه السلام):
ان المغبون من غبن عمره وان المغبوط من أنفذ عمره فی طاعة ربه؛
بدرستی که زیانکار کسی است که عمرش را بیهوده تلف کند، و کسی که عمر خود را در اطاعت خدا بگذارند شایسته است مورد غبطه قرار گیرد.
(6)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
رأی موسی (علیه السلام) رجلا عند العرش فغبطه بمکانه فسأل عنه فقال: کان لایحسد الناس علی ما آتاهم الله من فضله؛
حضرت موسی (علیه السلام) مردی را نزد عرش دید و به جایگاه او غبطه خورد و در مورد او سوال کرد. به او گفته شد که او به آنچه خداوند از فضل خود به مردم داده است حسد نمی برد.
(7)
امام صادق (علیه السلام):
انه قال لبعض شیعته - علیکم بالورع والاجتهاد، وصدق الحدیث وأداء الامانة والتمسک بما أنتم علیه، فانما یغتبط أحدکم اذا انتهت نفسه الی هاهنا، وأومی بیده الی حلقه؛
امام صادق (علیه السلام) به بعضی از شیعیان خود فرمودند: بر شما لازم است پرهیزکاری و تلاش و راستگویی و امانت داری و چنگ زدن به مذهب خود، زیرا هر یک از شما به هنگام جان دادن، غبطه او را خواهد خورد.
(8)
امام صادق (علیه السلام):
فی فضل زیارة الحسین بن علی (علیه السلام) ولقد حدثنی أبی أنه لم یخل مکانه منذ قتل من مصل یصلی علیه من الملائکة أو من الجن أومن الانس أو من الوحش وما من شی ء الا وهو یغبط زائره ویتمسح به ویرجو فی النظر الیه الخیر لنظره الی قبره؛
پدرم در فضیلت زیارت حسین بن علی (علیه السلام) فرمودند : جایگاه آن حضرت از آن زمان که کشته شده، از فرشته یا جن یا حیوان وحشی که بر آن حضرت درود می فرستد خالی نیست و هر چیزی غبطه زائر آن حضرت را می خورد و خود را به او می مالد و در نگاه کردن به زائر امام حسین (علیه السلام) امید خیر دارد زیرا او به قبر امام حسین (علیه السلام) نگاه کرده است.
(9)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
یروی عن ربه تبارک وتعالی - حقت محبتی علی المتزاورین فی وحقت محبتی علی المتباذلین فی وهم علی منابر من نور یغبطهم النبیون والصدیقون بمکانهم؛
خداوند متعال می فرماید: برخود واجب کرده ام دوست داشتن کسانی که به خاطر من به دیار یکدیگر می روند و کسانی که در راه من به یکدیگر بخشش می نمایند، چنین کسانی (روز قیامت) بر منابری از نورند به گونه ای که پیامبران و صدیقین به جایگاه آنان غبطه می خورند.
(10)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
ألا احدثکم عن أقوام لیسوا بأنبیاء و لا شهداء یغبطهم یوم القیامة الانبیاء والشهداء بمنازلهم من الله علی منابر من نور. قیل: من هم یا رسول الله؟ قال: هم الذین یحببون عباد الله الی الله و یحببون الله الی عباد، قلنا: هذا حببوا الله الی عباده، فکیف یحببون عباد الله الی الله؟ قال: یأمرونهم بما یحب الله وینهونهم عما یکره الله، فاذا أطاعوهم أحبهم الله؛
آیا آگاه کنم شما را از گروهی که نه از انبیا هستند و نه از شهدا، ولی انبیا و شهدا در روز قیامت به مقام و منزلت آنان غبطه می خورند، و آنها بر منبرهایی از نور نشسته اند؟ سوال شد ای رسول خدا! آنان کیانند؟ فرمودند: آنان کسانی هستند که بندگان خدا را نزد خدا و خدا را نزد بندگانش محبوب می گرداند عرض کردیم: ایجاد محبت خدا در دلها معلوم است، ولی چگونه بندگان را نزد خدا محبوب می گردانند؟ فرمودند: آنان را فرمان می دهند به آنچه خدا دوست می دارد و باز می دارند از آنچه خدا دوست نمی دارد، پس اگر آنان را اطاعت کنند، خداوند دوستشان می دارد.

41 - حسد

(1)
امام صادق (علیه السلام):
قال لقمان لابنه: وللحاسد ثلاث علامات: یغتاب اذا غاب و یتملق اذا شهد و یشمت بالمصیبة؛
لقمان به فرزندش گفت: حسود را سه نشانه است: پشت سر غیبت می کند، رو به رو تملق می گوید و از گرفتاری دیگران شاد می شود.
(2)
امام علی (علیه السلام):
الحسد عیب فاضح و شح فادح لایشفی صاحبه الا بلوغ آماله فیمن یحسده؛
حسادت عیبی رسوا و بخلی سهمگین است و حسود تا به آرزوی خود درباره محسودش نرسد آرام نمی گیرد.
(3)امام علی (علیه السلام):
الحسود سریع الوثبة، بطی ء العطفة؛
حسود زود خشمگین می شود و دیر کینه از دلش می رود.
(4)
امام علی (علیه السلام):
الحسد لا یجلب الا مضرة وغیظاً یوهن قلبک و یمررض جسمک؛
حسادت نتیجه ای جز زیان و ناراحتی که دلت را سست و تنت را بیمار می گرداند به بار نمی آورد.
(5)
امام صادق (علیه السلام):
یقول ابلیس لجنوده: ألقوا بینهم الحسد والبغی، فانهما یعد لان عند الله الشرک؛
شیطان به سپاهیانش می گوید: میان مردم حسد و تجاوزگری بیاندازید چون این دو، نزد خدا برابر با شرک است.
(6)
امام صادق (علیه السلام):
النصیحة من الحاسد محال؛
نصیحت و خیرخواهی از حسود محال است.
(7)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
استعینوا علی قضاء حوائجکم بالکتمان، فان کل ذی نعمة محسود؛
در برآوردن نیازهای خود از پنهان کاری کمک بگیرید، زیرا هر صاحب نعمتی مورد حسد واقع می شود.
(8)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
ایاکم والحسد، فانه یأکل الحسنات کما تأکل النار الحطب؛
از حسادت بپرهیزید، زیرا حسد نیکی ها را می خورد چنان که آتش هیزم را می خورد.
(9)
امام علی (علیه السلام):
لله در الحسد ما اعدله! بدا بصاحبه فقتله؛
آفرین بر حسادت! چه عدالت پیشه است! پیش از همه صاحب خود را می کشد.
(10)
امام صادق (علیه السلام):
ستة لا تکون فی المومن: العسر والنکه والحسد واللجاجة والکذب والبغی؛
شش (صفت) در مومن نیست: سخت گیری، بی خبری، حسادت، لجاجت، دروغگویی و تجاوز.

42 - امانتداری

(1)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لا تزال امتی بخیر ما تحابوا و تهادوا وأدوا الامانة؛
امت من تا هنگامی که یگدیگر را دوست بدارند، به یکدیگر هدیه دهند و امنانتداری کنند، در خیر و خوبی خواهند بود.
(2)
امام صادق (علیه السلام):
انظر ما بلغ به علی (علیه السلام) عند رسول الله (صلی الله علیه و اله) فالزمه فان علیاً (علیه السلام) انما بلغ ما بلغ به عند رسول الله بصدق الحدیث وأداء الامانة؛
بنگر علی (علیه السلام) با چه چیز آن مقام را نزد پیامبر خدا (صلی الله علیه و اله) پیدا کرد همان را پیروی کن. همانا علی (علیه السلام) آن مقام را نزد پیامبر خدا (صلی الله علیه و اله) با راستگویی و امانتداری بدست آورد.
(3)
امام صادق (علیه السلام):
اتقوا الله، وعلیکم بأداء الامانة الی من ائتمنکم فلو أن قاتل أمیرالمومنین (علیه السلام) ائتمننی علی أمانة لادیتها الیه؛
تقوای الهی پیشه کنید و امانت را به کسی که شما را امین دانسته است، باز گردانید، زیرا حتی اگر قاتل امیر المومنین (علیه السلام) امانتی را به من بسپرد هر آینه آن را به او بر می گردانم.
(4)
امام علی (علیه السلام):
الامانة تجر الرزق، والخیانة تجر الفقر؛
امانتداری روزی می آورد و خیانت در امانت فقر.
(5)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لا تنظروا الی کثرة صلاتهم وصومهم وکثرة الحج والمعروف وطنطنتهم باللیل، ولکن انظروا الی صدق الحدیث وأداء الامانة؛
به زیادی نماز و روزه و حج و احسان و مناجات شبانه مردم نگاه نکنید، بلکه به راستگویی و امانتداری آنها توجه کنید.
(6)
امام علی (علیه السلام):
لا تخن من ائتمنک وان خانک ولاتذع سره وان أذاع سرک؛
به کسی که تو را امین قرار داده است خیانت مکن هر چند او به تو خیانت کرده باشد و راز او را فاش مساز اگر چه او زار تو را فاش ساخته باشد.
(7)
امام علی (علیه السلام):
لا تأمنن ملولا؛
شخص به ستوه آمده و رنجیده را امین مشمار.
(8)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من خان أمانة فی الدنیا ولم یردها الی أهلها ثم أدرکه الموت مات علی غیر ملتی ویلقی الله و هو علیه غضبان؛
کسی که در دنیا به امانتی خیانت کند و آن را به صاحبش بر نگرداند و آن گاه بمیرد و دین من نمرده است و با خدا دیدار می کند در حالی که بر او خشمگین است.
(9)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من ائتمن غیر أمین فلیس له علی الله ضمان لانه قدنهاه أن یاتمنه؛
هر کس به فردی غیر امین امانت بسپارد، خداوند ضامن او نیست، زیرا او را از امانت سپاری به غیر امین باز داشته است.
(10)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لیس منا من یحقر الامانة حتی یستهلکها اذا استوددعها؛
از ما نیست کسی که امانت را کوچک بشمارد و از آن مواظبت نکند و در معرض تلف شدن قرار بدهد.