فهرست کتاب


یک هزار حدیث در یک صد موضوع

گردآورنده هادی موحدی‏‏

13 - شکر

(1)
امام صادق (علیه السلام):
لو کان عند الله عبادة تعبد بها عباده المخلصون أفضل من الشکر علی کل حال لاطلق لفظه فیهم من جمیع الخلق بها فلما لم یکن أفضل منها خصها من بین العبادات وخص أربابها، فقال تعالی (وقلیل من عبادی الشکور)؛
اگر نزد خداوند عبادتی بهتر از شکر گزاری در همه حال بود که بندگان مخلص با آن عبادتش کنند، هر آینه آن کلمه را درباره خلقش به کار می برد، اما چون عبادتی بهتر از آن نبود از میان عبادات آن را خاص قرار داد و صاحبان آن را ویژه گردانید و فرمود: واندکی از بندگان من سپاس گزارند.
(2)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
الطاعم الشاکر له من الاجر کأجر الصائم المحتسب، والمعافی الشاکر له من الاجر کأجر المبتلی الصابر، والمعطی الشاکر له من الاجر کأجر المحروم القانع؛
سیر سپاسگذار اجرش همانند روزه داری است اگر برای خدا روزه می گیرد، تندرست سپاسگزار همانند آن اجری را دارد که بیمار شکیبا و بخشنده سپاسگزار همان اجر را دارد که تنگدست قانع.
(3)
امام حسین (علیه السلام):
شکرک لنعمة سالفة یقتضی نعمة آنفة؛
شکر تو بر نعمت گذشته، زمینه ساز نعمت آینده است.
(4)
امام علی (علیه السلام):
أکثر أن تنظر الی من فضلت علیه، فان ذلک من أبوابک الشکر؛
به کسی که به او برتری داده شده ای بسیار بنگر، زیرا این کار یکی از انگیزه های شکر گزاری است.
(5)
امام صادق (علیه السلام):
ما من عبد أنعم الله علیه فعرف أنها من عند الله الا غفر الله له قبل أن یحمده؛
هیچ بنده ای نیست که خداوند به او نعمتی دهد و او آن را از جانب خدا بداند مگر آن که، پیش از سپاسگویی او، خداوند بیامرزدش.
(6)
امام صادق (علیه السلام):
أدنی الشکر رویة النعمة من الله من غیر علة یتعلق القلب بها دون الله عزوجل والرضا بما اعطی والا تعصیه بنعمته و تخالفه بشی ء من أمره ونهیه بسبب نعمته؛
کم ترین سپاسگزاری، این است که انسان نعمت را (مستقیماً) از خدا بداند و جز او علتی برای او نداند و نیز به آنچه خداوند عطایش کرده، خرسند باشد و با نعمت او مرتکب گناه وی نشود و نعمت خدا را وسیله مخالفت با امر و نهی او قرار ندهد.
(7)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
ان الله لیرضی عن العبد أن یأکل الاکلة فیحمده علیها أو یشرب الشربة فیحمده علیها؛
خداوند از بنده ای که پس از خوردن لقمه ای غذا و یا آشامیدن جرعه ای او را سپاس می گوید، خشنود می گردد.
(8)
امام صادق (علیه السلام):
أوحی الله تعالی الی موسی (علیه السلام) یا موسی اشکرنی حق شکری فقال: یا رب و کیف أشکرک حق شکرک، ولیس من شکر أشکرک به الا وأنت انعمت به علی؟! فقال: یا موسی الان شکرتنی حین علمت أن ذلک منی؛
خدای تعالی به موسی (علیه السلام) وحی فرمود که: ای موسی مرا چنان که باید شکر کن. موسی عرض کرد: پروردگارا چگونه تو را چنان که باید شکر گویم حال آن که هر شکری که تو را می گویم خود نعمتی است که تو به من ارزانی داشته ای؟ فرمود: ای موسی حال که دانستی توفیق آن شکر را هم من به تو داده ام، شکر مرا ادا کرده ای.
(9)
اما رضا (علیه السلام):
اعلموا أنکم لا تشکرون الله تعالی بشی ء بعد ایمان بالله وبعد الاعتراف بحقوق أولیاء الله من آل محمد رسول الله (صلی الله علیه و اله) أحب الیه من معاونتکم لاخوانکم المومنین علی دنیاهم؛
بدانید که بعد از ایمان به خدا و بعد از اعتراف به حقوق اولیاء الله از آل محمد پیامبر خدا (صلی الله علیه و اله) هیچ شکری نزد خدا خوشایندتر از این نیست که برادران مومن خود را در امور دنیایشان ی اری رسانید.
(10)
امام جواد (علیه السلام):
نعمة لاتشکر کسیئة لاتغفر؛
نعمتی که سپاسگزاری نشود مانند گناهی است که آمرزیده نشود.

14 - تقوا

(1)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من رزق تقی فقد رزق خیر الدنیا والاخرة؛
هر کس تقوا روزی اش شود، خیر دنیا و آخرت روزی او شده ست.
(2)
امام علی (علیه السلام):
ان التقوی منتهی رضی الله من عباده وحاجته من خلقه فاتقوا الله الذی ان اسررتم علمه وان اعلنتم کتبه؛
نهایت خشنودی خداوند از بندگانش و خواسته او از آفریدگانش تقواست، پس تقوا از خداوندی بکنید که اگر پنهان کنید می داند و اگر آشکار سازید می نویسد.
(3)
امام علی (علیه السلام):
لو ان السماوات والارض کانتا علی عبد رتقا ثم اتقی الله لجعل الله له منها مخرجا ورزقه من حیث لا یحتسب؛
اگر آسمان ها و زمین راه را بر بنده ای ببندند و او تقوای الهی پیشه کند، خداوند حتما راه گشایشی برای او فراهم خواهد کرد و از جایی که گمان ندارد روزی اش خواهد داد.
(4)
امام علی (علیه السلام):
ان لاهل التقوی علامات یعرفون بها: صدق الحدیث واداء الامانة والوفاء بالعهد و...؛
تقواپیشگان نشانه هایی دارند که با آن شناخته می شوند: راستگویی، امانتداری، وفای به عهد و...
(5)
امام علی (علیه السلام):
التقی سابق الی کل خیر؛
تقواپیشه بر انجام هر کار خیری سبقت می گیرد.
(6)
امام باقر (علیه السلام):
ان الله عزوجل یقی بالتقوی عن العبد ما عزب عنه عقله ویجلی باتقوی عنه عماه وجهله؛
خداوند به وسیله تقوا بنده را حفظ می کند از آنچه که عقلش به او نمی رسد و کور دلی و نادانی او را بر طرف می سازد.
(7)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
اتقی الناس من قال الحق فیما له وعلیه؛
با تقواترین مردم، کسی است که در آنچه به نفع یا ضرر اوست، حق را بگوید.
(8)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
تمام التقوی ان تتعلم ما جهلت وتعمل بما علمت؛
تمام و کمال تقوا این است که آنچه را نمی دانی بیاموزی و بدانچه می دانی عمل کنی
(9)
امام صادق (علیه السلام):
سئل الامام الصادق (علیه السلام) عن قول الله عزوجل: (اتقوا الله حق تقاته) قال: یطاع فلا یعصی ویذکر فلا ینسی ویشکر فلا یکفر؛
از امام صادق (علیه السلام) در باره آیه (تقوای الهی داشته باشید آنگونه که حق تقواست) سئوال شد، فرمودند: از خدا فرمان می برد و نافرمانی نمی کند، به یاد اوست و فراموشش نمی کند، شکرگزار اوست و کفران نمی کند.
(10)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لا یکون الرجل من المتقین حتی یحاسب نفسه اشد من محاسبة الشریک لشریکه فیعلم من این مطعمه ومن این مشربه ومن این ملبسه امن حل ذلک امام علی من حرام؛
انسان از تقواپیشگان نیست مگر آن که سخت تر از حسابرسی شریک از شریک، از خود حساب بکشد و بداند خوردنی، نوشیدنی و پوشیدنی اش از کجاست آیا از حلال است یا حرام؟

15 - نیت

(1)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
النیة الحسنة تدخل صاحبها الجنة؛
نیت خوب صاحب خویش را به بهشت می برد.
(2)
امام علی (علیه السلام):
وصول المرء الی کل ما یبتغیه من طیب عیشه وأمن سربه وسعه رزقه، بحسن نیته وسعة خلقه؛
آدمی با نیت خوب و خوش اخلاقی به تمام آنچه در جستجوی آن است، از زندگی خوش و امنیت محیط و وسعت روزی، دست می یابد.
(3)
امام علی (علیه السلام):
من حسنت نیته أمده التوفیق؛
هر کس نیتش خوب باشد، توفیق یاریش خواهد نمود.
(4)
امام علی (علیه السلام):
حسن النیة من سلامة الطویة؛
نیت خوب، برخاسته از سلامت درون است.
(5)
امام سجاد (علیه السلام):
اللهم... وانته بنیتی الی أحسن النیات وبعملی الی أحسن الاعمال، اللهم وفر بلطفک نیتی؛
خدایا... نیتم را به بهترین نیت ها و عملم را به بهترین اعمال برسان، خدایا به لطف خود نیت مرا کامل گردان.
(6)
امام علی (علیه السلام):
أبلغ ماتستدر به الرحمة أن تضمر لجمیع الناس الرحمة؛
موثرترین وسیله جلب رحمت خدا این است که خیرخواه همه مردم باشی.
(7)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
قال الله تعالی: اذا هم عبدی بحسنه ولم یعملها کتبتهاله حسنة فان عملها کتبتها له عشر حسنات الی سبعمائة ضعف واذاهم بسیئة ولم یعملها لم أکتبها علیه فان عملها کتبتها علیه سیئة واحدة؛
خدای والا می فرماید: وقتی بنده من کار نیکی اراده کند و نکند آن را یک کار نیک برای وی ثبت کنم و اگر بکند ده کار نیک تا هفتصد برابر ثبت کنم و وقتی کار بدی اراده کند و نکند بر عهده او ثبت نکنم و اگر بکند یک کار بد بر عهده او ثبت کنم.
(8)
امام علی (علیه السلام):
اذا فسدت النیةوقعت البلیة؛
هر گاه نیت فاسد شود، بلا و گرفتاری پیش می آید.
(9)
امام صادق (علیه السلام):
صاحب النیة الصادقة صاحب القلب السلیم، لان سلامة القلب من هواجس المحذورات بتخلیص النیة لله فی الامور کلها؛
کسی که نیت درست داشته باشد، دل سالم و پاک دارد، زیرا سالم داشتن دل از وسوسه های شیطانی به سبب خالص گردانیدن نیت در همه کارها برای خداوند است.
(10)
امام علی (علیه السلام):
واو أن الناس حین تنزل بهم النقم وتزول عنهم النعم، فزعوا الی ربهم بصدق من نیاتهم ووله من قلوبهم، لرد علیهم کل شارد، وأصلح لهم کل فاسد؛
اگر مردم به هنگامی که بلاها بر آنان فرود می آمد و نعمت ها از دستشان می رفت، با نیت های خوب و دلی مشتاق به پروردگار خود پناه می بردند، بی گمان هر از دست رفته ای به آنان باز می گشت و هرفاسدی اصلاح می شد.