فهرست کتاب


یک هزار حدیث در یک صد موضوع

گردآورنده هادی موحدی‏‏

12 - دعا

(1)
امام صادق (علیه السلام):
علیکم بالدعاء، فانکم لاتقربون الی الله بمثله، و لا تترکوا صغیرة لصغیرها أن تدعوابها، ان صاحب الصغار هو صاحب الکبار؛
شما را سفارش می کنم به دعا کردن، زیرا با هیچ چیز به مانند دعا به خدا نزدیک نمی شوید. و دعا کردن برای هیچ امر کوچکی را، به خاطر کوچک بودنش رها نکنید، زیرا حاجتهای کوچک نیز به دست همان کسی است که حاجتهای بزرگ به دست اوست.
(2)
امام حسن مجتبی (علیه السلام):
انا الضامن لمن لم یهجس فی قلبه الا الرضا أن یدعو الله فیستجاب له؛
کسی که در دلش هوایی جز خشنودی خدا خطور نکند، من ضمانت می کنم که خداوند دعایش را مستجاب کند.
(3)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من سره ان یستجیب الله له عند الشدائد والکرب فلیکثر الدعاء فی الرخاء؛
هر کس دوست دارد خداوند هنگام سختی ها و گرفتاری ها دعای او را اجابت کند، در هنگام آسایش، دعا بسیار کند.
(4)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لیس شی ء أسرع اجابة من دعوة غائب لغائب؛
هیچ دعایی زودتر از دعایی که انسان در غیاب کسی می کند، مستجاب نمی شود.
(5)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
اغتنموا الدعاء عند الرقة فانها رحمة؛
دعا کردن را در هنگام رقت قلب غنیمت شمرید، که رقت قلب، رحمت است.
(6)
امام صادق (علیه السلام):
اذا اراد أحدکم أن یستجاب له فلیطیب کسبه ولیخرج من مظالم الناس، و ان الله لا یرفع الیه دعاء عبد وفی بطنه حرام أو عنده مظلمة لاحد من خلقه؛
هر کس بخواهد دعایش مستجاب شود، باید کسب خود را حلال کند و حق مردم را بپردازد. دعای هیچ بنده ای که مال حرام در شکمش باشد یا حق کسی بر گردنش باشد، به درگاه خدا بالا نمی رود.
(7)
امام صادق (علیه السلام):
ان العبد لیدعو فیقول الله عزوجل للملکین: قد استجبت له ولکن احبسوه بحاجته، فانی احب أن أسمع صوته وان العبد لیدعو فیقول الله تبارک و تعالی: عجلوا له حاجته فانی ابغض صوته؛
هر آینه بنده دعا می کند و خداوند عزوجل به دو فرشته می فرماید: من دعای او را مستجاب کردم اما حاجتش را نگهدارید، زیرا دوست دارم صدای او را بشنوم و همانا بنده دعا می کند و خداوند تبارک و تعالی می فرماید: زود خواسته اش را برآورید که من خوش ندارم صدای او را بشنوم.
(8)
امام سجاد (علیه السلام):
من لم یرج الناس فی شی ء ورد أمره الی الله عزوجل فی جمع اموره استجاب الله عزوجل له فی کل شی ء؛
هر کس در هیچ کاری به مردم امید نبندد و همه کارهای خود را به خدای عزوجل واگذارد، خداوند هر خواسته ای که او داشته باشد اجابت کند.
(9)
امام علی (علیه السلام):
ربما سألت الشی ء فلا توتاه واوتیت خیراً منه عاجلا أو آجلا أو صرف عنک لما هو خیر لک، فلرب أمر طلبته فیه هلاک دینک لو اوتیته، فاتکن مسألتک فیما یبقی لک جماله وینفی عنک وباله؛
گاه چیزی را (از خدا) می خواهی اما به تو داده نمی شود و دیر یا زود بهتر است از آن به تو داده می شود، یا به خاطر آنچه خیر و مصلحت تو در آن است از بر آورده شدن خواسته ات دریغ می شود، زیرابسا خواسته ای که اگر برآورده شود به نابودی و تباهی دین تو می انجامد، پس، چیزی بخواه که زیبایی و نیکیش برایت می ماند و پیامد سوئی ندارد.
(10)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أراد تستجاب دعوته وأن تکشف کربته فلیفرج عن معسر؛
هر کس می خواهد دعایش مستجاب شود و غمش از بین برود باید گره از کار گرفتاری باز کند.

13 - شکر

(1)
امام صادق (علیه السلام):
لو کان عند الله عبادة تعبد بها عباده المخلصون أفضل من الشکر علی کل حال لاطلق لفظه فیهم من جمیع الخلق بها فلما لم یکن أفضل منها خصها من بین العبادات وخص أربابها، فقال تعالی (وقلیل من عبادی الشکور)؛
اگر نزد خداوند عبادتی بهتر از شکر گزاری در همه حال بود که بندگان مخلص با آن عبادتش کنند، هر آینه آن کلمه را درباره خلقش به کار می برد، اما چون عبادتی بهتر از آن نبود از میان عبادات آن را خاص قرار داد و صاحبان آن را ویژه گردانید و فرمود: واندکی از بندگان من سپاس گزارند.
(2)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
الطاعم الشاکر له من الاجر کأجر الصائم المحتسب، والمعافی الشاکر له من الاجر کأجر المبتلی الصابر، والمعطی الشاکر له من الاجر کأجر المحروم القانع؛
سیر سپاسگذار اجرش همانند روزه داری است اگر برای خدا روزه می گیرد، تندرست سپاسگزار همانند آن اجری را دارد که بیمار شکیبا و بخشنده سپاسگزار همان اجر را دارد که تنگدست قانع.
(3)
امام حسین (علیه السلام):
شکرک لنعمة سالفة یقتضی نعمة آنفة؛
شکر تو بر نعمت گذشته، زمینه ساز نعمت آینده است.
(4)
امام علی (علیه السلام):
أکثر أن تنظر الی من فضلت علیه، فان ذلک من أبوابک الشکر؛
به کسی که به او برتری داده شده ای بسیار بنگر، زیرا این کار یکی از انگیزه های شکر گزاری است.
(5)
امام صادق (علیه السلام):
ما من عبد أنعم الله علیه فعرف أنها من عند الله الا غفر الله له قبل أن یحمده؛
هیچ بنده ای نیست که خداوند به او نعمتی دهد و او آن را از جانب خدا بداند مگر آن که، پیش از سپاسگویی او، خداوند بیامرزدش.
(6)
امام صادق (علیه السلام):
أدنی الشکر رویة النعمة من الله من غیر علة یتعلق القلب بها دون الله عزوجل والرضا بما اعطی والا تعصیه بنعمته و تخالفه بشی ء من أمره ونهیه بسبب نعمته؛
کم ترین سپاسگزاری، این است که انسان نعمت را (مستقیماً) از خدا بداند و جز او علتی برای او نداند و نیز به آنچه خداوند عطایش کرده، خرسند باشد و با نعمت او مرتکب گناه وی نشود و نعمت خدا را وسیله مخالفت با امر و نهی او قرار ندهد.
(7)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
ان الله لیرضی عن العبد أن یأکل الاکلة فیحمده علیها أو یشرب الشربة فیحمده علیها؛
خداوند از بنده ای که پس از خوردن لقمه ای غذا و یا آشامیدن جرعه ای او را سپاس می گوید، خشنود می گردد.
(8)
امام صادق (علیه السلام):
أوحی الله تعالی الی موسی (علیه السلام) یا موسی اشکرنی حق شکری فقال: یا رب و کیف أشکرک حق شکرک، ولیس من شکر أشکرک به الا وأنت انعمت به علی؟! فقال: یا موسی الان شکرتنی حین علمت أن ذلک منی؛
خدای تعالی به موسی (علیه السلام) وحی فرمود که: ای موسی مرا چنان که باید شکر کن. موسی عرض کرد: پروردگارا چگونه تو را چنان که باید شکر گویم حال آن که هر شکری که تو را می گویم خود نعمتی است که تو به من ارزانی داشته ای؟ فرمود: ای موسی حال که دانستی توفیق آن شکر را هم من به تو داده ام، شکر مرا ادا کرده ای.
(9)
اما رضا (علیه السلام):
اعلموا أنکم لا تشکرون الله تعالی بشی ء بعد ایمان بالله وبعد الاعتراف بحقوق أولیاء الله من آل محمد رسول الله (صلی الله علیه و اله) أحب الیه من معاونتکم لاخوانکم المومنین علی دنیاهم؛
بدانید که بعد از ایمان به خدا و بعد از اعتراف به حقوق اولیاء الله از آل محمد پیامبر خدا (صلی الله علیه و اله) هیچ شکری نزد خدا خوشایندتر از این نیست که برادران مومن خود را در امور دنیایشان ی اری رسانید.
(10)
امام جواد (علیه السلام):
نعمة لاتشکر کسیئة لاتغفر؛
نعمتی که سپاسگزاری نشود مانند گناهی است که آمرزیده نشود.

14 - تقوا

(1)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من رزق تقی فقد رزق خیر الدنیا والاخرة؛
هر کس تقوا روزی اش شود، خیر دنیا و آخرت روزی او شده ست.
(2)
امام علی (علیه السلام):
ان التقوی منتهی رضی الله من عباده وحاجته من خلقه فاتقوا الله الذی ان اسررتم علمه وان اعلنتم کتبه؛
نهایت خشنودی خداوند از بندگانش و خواسته او از آفریدگانش تقواست، پس تقوا از خداوندی بکنید که اگر پنهان کنید می داند و اگر آشکار سازید می نویسد.
(3)
امام علی (علیه السلام):
لو ان السماوات والارض کانتا علی عبد رتقا ثم اتقی الله لجعل الله له منها مخرجا ورزقه من حیث لا یحتسب؛
اگر آسمان ها و زمین راه را بر بنده ای ببندند و او تقوای الهی پیشه کند، خداوند حتما راه گشایشی برای او فراهم خواهد کرد و از جایی که گمان ندارد روزی اش خواهد داد.
(4)
امام علی (علیه السلام):
ان لاهل التقوی علامات یعرفون بها: صدق الحدیث واداء الامانة والوفاء بالعهد و...؛
تقواپیشگان نشانه هایی دارند که با آن شناخته می شوند: راستگویی، امانتداری، وفای به عهد و...
(5)
امام علی (علیه السلام):
التقی سابق الی کل خیر؛
تقواپیشه بر انجام هر کار خیری سبقت می گیرد.
(6)
امام باقر (علیه السلام):
ان الله عزوجل یقی بالتقوی عن العبد ما عزب عنه عقله ویجلی باتقوی عنه عماه وجهله؛
خداوند به وسیله تقوا بنده را حفظ می کند از آنچه که عقلش به او نمی رسد و کور دلی و نادانی او را بر طرف می سازد.
(7)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
اتقی الناس من قال الحق فیما له وعلیه؛
با تقواترین مردم، کسی است که در آنچه به نفع یا ضرر اوست، حق را بگوید.
(8)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
تمام التقوی ان تتعلم ما جهلت وتعمل بما علمت؛
تمام و کمال تقوا این است که آنچه را نمی دانی بیاموزی و بدانچه می دانی عمل کنی
(9)
امام صادق (علیه السلام):
سئل الامام الصادق (علیه السلام) عن قول الله عزوجل: (اتقوا الله حق تقاته) قال: یطاع فلا یعصی ویذکر فلا ینسی ویشکر فلا یکفر؛
از امام صادق (علیه السلام) در باره آیه (تقوای الهی داشته باشید آنگونه که حق تقواست) سئوال شد، فرمودند: از خدا فرمان می برد و نافرمانی نمی کند، به یاد اوست و فراموشش نمی کند، شکرگزار اوست و کفران نمی کند.
(10)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لا یکون الرجل من المتقین حتی یحاسب نفسه اشد من محاسبة الشریک لشریکه فیعلم من این مطعمه ومن این مشربه ومن این ملبسه امن حل ذلک امام علی من حرام؛
انسان از تقواپیشگان نیست مگر آن که سخت تر از حسابرسی شریک از شریک، از خود حساب بکشد و بداند خوردنی، نوشیدنی و پوشیدنی اش از کجاست آیا از حلال است یا حرام؟