فهرست کتاب


یک هزار حدیث در یک صد موضوع

گردآورنده هادی موحدی‏‏

10 - جهاد

(1)
امام علی (علیه السلام):
ان الجهاد باب من أبواب الجنة فتحه الله لخاصة أولیائه و هو لباس التقوی و درع الله الحصینة و جنته الوثیقة؛
براستی که جهاد یکی از درهای بهشت است که خداوند آن را برای اولیای خاص خود گشوده است. جهاد جامعه تقوا و زره استوار خداوند و سپر محکم است.
(2)
امام علی (علیه السلام):
ان الله فرض الجهاد وعظمه وجعله نصره وناصره. والله ما صلحت دنیا ولادین الا به؛
در حقیقت خداوند جهاد را واجب گردانید و آن را بزرگداشت و مایه پیروزی و یاور قرارش داد. به خدا سوگند که کار دنیا و دین جز با جهاد درست نمی شود.
(3)
امام علی (علیه السلام):
ان الله کتب القتل علی قوم والموت علی آخرین وکل آتیه منیته کما کتب الله له فطوبی للمجاهدین فی سبیله والمقتولین فی طاعته؛
براستی که خداوند برای گروهی کشته شدن را مقرر فرمود و برای دیگران مردن را. هر گروهی با همان سرنوشتی که خداوند مقرر کرده است می رسد. پس، خوشا به سعادت مجاهدان در راه خدا و کشته شدگان در راه اطاعت او.
(4)
امام علی (علیه السلام):
جاهدوا فی سبیل الله بأیدیکم فان لم تقدروا فجاهدوا بألسنتکم فان لم تقدروا فجاهدوا بقلوبکم؛
در راه خدا با دستهای خود جهاد کنید، اگر نتوانستید با زبانهای خود و اگر باز هم نتوانستید با قلب خود جهاد کنید.
(5)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
حرس لیلة فی سبیل الله عزوجل أفضل من ألف لیلة یقام لیلها و یصام نهارها؛
یک شب نگهبانی در راه خدا برتر است از هزار شبانه روز که شبهایش به عبادت و روزهایش به روزه داری سپری شود.
(6)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
أفضل الجهاد من أصبح لایهم بظلم أحد؛
برترین جهاد آن است که انسان روز خود را آغاز کند در حالی که در اندیشه ستم کردن به احدی نباشد.
(7)
امام علی (علیه السلام):
جهاد المرأة حسن التبعل؛
جهاد زن خوب شوهرداری کردن است.
(8)
امام علی (علیه السلام):
جاهد شهوتک وغالب غضبک وخالف سوء عادتک، تزک نفسک، ویکمل عقلک و تستکمل ثواب ربک؛
با هوا و هوس خود جهاد کن، برخشمت مسلط شو و باعادتهای بد خود مخالفت کن تا نفست پاکیزه شود، عقلت به کمال برسد و از پاداش پروردگارت بهره کامل ببری.
(9)
امام علی (علیه السلام):
علیکم بالجد والاجتهاد و التأهب والاستعداد والتزود فی منزل الزاد ولاتغرنکم الحیاة الدنیا کما غزت من کان قبلکم من الامم الماضیة والقرون الخالیة؛
بر شما باد تلاش و سختکوشی و مهیا شدن و آماده گشتن و توشه برداشتن از سرای توشه (دنیا). مبادا زندگی دنیا شما را بفریبد چنان که ملتهای گذشته و اقوام پیشین را فریفت.
(10)
امام باقر (علیه السلام):
لما قال له رجل ضعیف العمل قلیل الصلاة قلیل الصوم ولکن أرجو أن لا آکل الا حلالا و لا أنکح الا حلالا: وأی جهاد أفضل من عفة بطن وفرج؟!؛
در پاسخ کسی که عرض کرد: من در عمل ناتوانم و نماز و روزه کم به جای می آورم اما سعی می کنم جز حلال نخورم و جز با حلال نزدیکی نکنم فرمودند: چه جهادی برتر از پاک نگهداشتن داشتن شکم و شرمگاه؟!.

11 - توکل

(1)
امام علی (علیه السلام):
التوکل علی الله نجاة من کل سوء وحرز من کل عدو؛
توکل بر خداوند، مایه نجات از هر بدی و محفوظ بودن از هر دشمنی است.
(2)
امام علی (علیه السلام):
من توکل علی الله ذلت له الصعاب وتسهلت علیه الاسباب؛
هر کس به خدا توکل کند، دشواری ها برای او آسان می شود و اسباب برایش فراهم می گردد.
(3)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من توکل علی الله کفاه مؤنته ورزقه من حیث لا یحتسب؛
هر کس به خدا توکل کند، خداوند هزینه او را کفایت می کند و از جایی که گمان نمی برد به او روزی می دهد.
(4)
امام صادق (علیه السلام):
ان الغنی والعز یجولان فاذا ظفرا بموضع التوکل أو طنا؛
بی نیازی و عزت به هر طرف می گردند و چون به جایگاه توکل دست یافتند در آنجا قرار می گیرند.
(5)
امام باقر (علیه السلام):
من توکل علی الله لایغلب ومن اعتصم بالله لایهزم؛
هر کس به خدا توکل کند، مغلوب نشود و هر کس به خدا توسل جوید، شکست نخورد.
(6)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
التوکل بعد الکیس مؤعظة؛
توکل کردن (به خدا) بعد از به کار بردن عقل، خود موعظه است.
(7)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
الطیرة شرک ومامنا الا ولکن الله یذهبه بالتوکل؛
فال بد زدن شرک است و هیچ کس از ما نیست مگر این که به نحوی دستخوش فال بد زدن می شود، اما خداوند با توکل به او آن را از بین می برد.
(8)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
رأی رسول الله (صلی الله علیه و اله) قوماً لا یزرعون قال: ما أنتم؟ قالوا: نحن المتوکلون، قال: لا، بل أنتم المتکلون؛
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله) گروهی را که کشت و کار نمی کردند، دیدند و فرمودند: شما چه کاره اید؟ عرض کردند ما توکل کننده گانیم. فرمودند: نه، شما سربارید.
(9)
امام کاظم (علیه السلام):
لما سئل عن قوله تعالی: (ومن یتوکل علی الله فهو حسبه) -: التوکل علی الله درجات، منها أن تتوکل علی الله فی امورک کلها فما فعل بک کنت عنه راضیاً تعلم أنه لایألوک خیراً وفضلا وتعلم أن الحکم فی ذلک له فتوکل علی الله بتفویض ذلک الیه وثق به فیها وفی غیرها؛
در پاسخ به سوال از آیه و هر کس به خدا توکل کند او برای وی بس است توکل کردن بر خدا درجاتی دارد: یکی از آنها این است که در تمام کارهایت به خدا توکل کنی و هر چه با تو کرد از او خشنود باشی و بدانی که او نسبت به تو از هیچ خیر و تفضلی کوتاهی نمی کند و بدانی که در این باره حکم، حکم اوست، پس با واگذاری کارهایت به خدا بر او توکل کن و در آن کارها و دیگر کارها به او اعتماد داشته باش.
(10)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
یقول الله عزوجل ما من مخلوق یعتصم دونی الا قطعت أسباب السماوات وأسباب الارض من دونه فان سألنی لم اعطه وان دعانی لم اجبه؛
خداوند عزوجل می فرماید: هیچ مخلوقی نیست که به غیر من پناه ببرد، مگر اینکه دستش را از اسباب و ریسمانهای آسمانها و زمین کوتاه کنم، پس اگر از من بخواهد عطایش نکنم و اگر مرا بخواند جوابش ندهم.

12 - دعا

(1)
امام صادق (علیه السلام):
علیکم بالدعاء، فانکم لاتقربون الی الله بمثله، و لا تترکوا صغیرة لصغیرها أن تدعوابها، ان صاحب الصغار هو صاحب الکبار؛
شما را سفارش می کنم به دعا کردن، زیرا با هیچ چیز به مانند دعا به خدا نزدیک نمی شوید. و دعا کردن برای هیچ امر کوچکی را، به خاطر کوچک بودنش رها نکنید، زیرا حاجتهای کوچک نیز به دست همان کسی است که حاجتهای بزرگ به دست اوست.
(2)
امام حسن مجتبی (علیه السلام):
انا الضامن لمن لم یهجس فی قلبه الا الرضا أن یدعو الله فیستجاب له؛
کسی که در دلش هوایی جز خشنودی خدا خطور نکند، من ضمانت می کنم که خداوند دعایش را مستجاب کند.
(3)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من سره ان یستجیب الله له عند الشدائد والکرب فلیکثر الدعاء فی الرخاء؛
هر کس دوست دارد خداوند هنگام سختی ها و گرفتاری ها دعای او را اجابت کند، در هنگام آسایش، دعا بسیار کند.
(4)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
لیس شی ء أسرع اجابة من دعوة غائب لغائب؛
هیچ دعایی زودتر از دعایی که انسان در غیاب کسی می کند، مستجاب نمی شود.
(5)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
اغتنموا الدعاء عند الرقة فانها رحمة؛
دعا کردن را در هنگام رقت قلب غنیمت شمرید، که رقت قلب، رحمت است.
(6)
امام صادق (علیه السلام):
اذا اراد أحدکم أن یستجاب له فلیطیب کسبه ولیخرج من مظالم الناس، و ان الله لا یرفع الیه دعاء عبد وفی بطنه حرام أو عنده مظلمة لاحد من خلقه؛
هر کس بخواهد دعایش مستجاب شود، باید کسب خود را حلال کند و حق مردم را بپردازد. دعای هیچ بنده ای که مال حرام در شکمش باشد یا حق کسی بر گردنش باشد، به درگاه خدا بالا نمی رود.
(7)
امام صادق (علیه السلام):
ان العبد لیدعو فیقول الله عزوجل للملکین: قد استجبت له ولکن احبسوه بحاجته، فانی احب أن أسمع صوته وان العبد لیدعو فیقول الله تبارک و تعالی: عجلوا له حاجته فانی ابغض صوته؛
هر آینه بنده دعا می کند و خداوند عزوجل به دو فرشته می فرماید: من دعای او را مستجاب کردم اما حاجتش را نگهدارید، زیرا دوست دارم صدای او را بشنوم و همانا بنده دعا می کند و خداوند تبارک و تعالی می فرماید: زود خواسته اش را برآورید که من خوش ندارم صدای او را بشنوم.
(8)
امام سجاد (علیه السلام):
من لم یرج الناس فی شی ء ورد أمره الی الله عزوجل فی جمع اموره استجاب الله عزوجل له فی کل شی ء؛
هر کس در هیچ کاری به مردم امید نبندد و همه کارهای خود را به خدای عزوجل واگذارد، خداوند هر خواسته ای که او داشته باشد اجابت کند.
(9)
امام علی (علیه السلام):
ربما سألت الشی ء فلا توتاه واوتیت خیراً منه عاجلا أو آجلا أو صرف عنک لما هو خیر لک، فلرب أمر طلبته فیه هلاک دینک لو اوتیته، فاتکن مسألتک فیما یبقی لک جماله وینفی عنک وباله؛
گاه چیزی را (از خدا) می خواهی اما به تو داده نمی شود و دیر یا زود بهتر است از آن به تو داده می شود، یا به خاطر آنچه خیر و مصلحت تو در آن است از بر آورده شدن خواسته ات دریغ می شود، زیرابسا خواسته ای که اگر برآورده شود به نابودی و تباهی دین تو می انجامد، پس، چیزی بخواه که زیبایی و نیکیش برایت می ماند و پیامد سوئی ندارد.
(10)
رسول اکرم (صلی الله علیه و اله):
من أراد تستجاب دعوته وأن تکشف کربته فلیفرج عن معسر؛
هر کس می خواهد دعایش مستجاب شود و غمش از بین برود باید گره از کار گرفتاری باز کند.