فهرست کتاب


موعود شناسی و پاسخ به شبهات

علی اصغر رضوانی‏

341 : آیا قبول امکان ملاقات در عصر غیبت سبب رواج مدعیان دروغین و عوام فریبی نمی شود؟

اگر بر امکان موضوعی در خارج ادله قطعی وجود دارد، نمی تواند به جهت مشکلاتی که در برخی موارد پدید می آید آن را انکار کرد بلکه این وظیفه علما است که مردم را ارشاد کرده از افراد شیاد و حیله گر و عوام فریب بر حذر دارند. آیا می توان به مجرد اینکه عده ای ادعای دروغین نبوت کرده اند اصل نبوت را انکار نمود؟

342 : آیا می توان طبق قاعده سد ذرایع، ادعای ملاقات با حضرت را دروغ دانست؟

اهل سنت معتقدند راه هایی که به حرام منجر می شود را باید به طور مطلق مسدود نمود و به تعبیر دیگر مقدمه حرام مطلقا و به طور کلی حرام است، این را قاعده سد ذرایع می گویند.
ولی در جای خود به اثبات رسیده که مقدمه حرام همیشه حرام نیست بلکه برای کسی حرام و در مواردی حرام است که به طور حتم و قطع امری منجر به حرام گردد.
در مورد ادعای ملاقات اگر در جایی این ادعا منجر به انحراف برخی گردد نقل آن حرام است ولی در عموم خبرها چنین نیست بلکه نقل آنها باعث تقویت ایمان مردم به حضرت خواهد شد اگر چه ممکن است برخی سوء استفاده کرده و هوس چنین ادعاهایی نمایند، ولی وظیفه علما است که در مقابل این گونه افراد ایستاده و مردم را از مقاصد شوم آنها مطلع سازند.

343 : مطابق برخی از روایات حضرت مهدی علیه السلام در عصر غیبت شناخته نمی شود، پس آیا رویت ممکن نیست؟

برخی برای استدلال بر عدم امکان رویت در عصر غیبت کبرا به روایات خاصی تمسک کرده اند از جمله آنکه در روایت آمده است: ولکن حجت مردم را می شناسد ولی آنان او را نمی شناسند. و نیز در روایتی آمده است: او مردم را می بیند ولی مردم او را نمی بینند.
پاسخ :
1- نفی در این گونه روایات نسبت به عموم مردم است و لذا منافاتی با رویت و معرفت برخی از افراد ممتاز ندارد.
2- روایت دوم در مورد حج است و لذا عمومیت ندارد.
3- مقصود از عدم رویت در روایت دوم به قرینه لا یعرفونه که در روایت اول آمده، نشناختن است، خصوصا آنکه در روایت حضرت مهدی علیه السلام به حضرت یوسف تشبیه شده است که مردم او را می دیدند ولی نمی شناختند.