3 - دعايى ديگر از حضرت امام على النقى عليه السلام
محمد بن جعفر بن هشام اصبغى - اليسع بن حمزه ى قمى :
عمرو بن مسعده وزير خليفه معتصم مرا به حادثه ى ناگوار و مهيبى تهديد كرد؛ چندان كه بر مرگ خود و تنگ دستى باز ماندگانم بيمناك شدم . به مولايم ابوالحسن هادى عسكرى عليه السلام نامه اى به شكايت از اين رخ داد نوشتم .
پاسخ نوشت : ((بيم مدار؛ چيزى نيست . خداى را با اين دعا بخوان ؛ به زودى از اين سختى رهايى ات مى دهد و گشايش مى يابى . خاندان پيامبر عليهم السلام ، در چيرگى بلاها و پيدايش دشمنان و بيم نادارى و در هنگام به تنگ آمدن سينه ، آن را مى خوانند.))
اليسع بن حمزه گويد: دعايى را كه مولايم برايم نوشت در آغاز روز خواندم . به خدا، چيزى نگذشته بود كه فرستاده ى عمرو بن مسعده آمد و گفت : وزير تو را مى خواند! برخاستم و نزد او رفتم . وقتى مرا ديد، به رويم لبخند زد و دستور داد بند و زنجير را از من گشودند و از لباس هاى خوبش خلعتى به من بخشيد و عطرى به تحفه داد. آن گاه نزديكم خواند و به گفتگو با من پرداخت و عذر خواهى كرد و همه ى ستانده ها را باز پس داد و پذيرايى نيكويى كرد. اداره ى ناحيه اى را نيز كه زير نظر من بود باز گرداند و آبادى مجاور آن را نيز بر آن افزود. دعا اين بود:
يا من تحل باسمائه عقد المكاره ، و يا من يفل يذكره حد الشدائد، و يا من يدعى باسمائه العظام من ضيق المخرج الى محل الفرج ، ذلت لقدرتك الصعاب و تسببت بلطفك الاءسباب و جرى بطاعتك القضاء و مضت على ذكرك ⁽⁶³³⁾ الاشياء، فهى بمشيتك دون قولك موتمره و بارادتك دون وحيك منزجره ، و اءنت المرجو للمهمات و اءنت المفزع للملمات ، لايندفع منها الا ما دفعت و لا ينكشف منها الا ما كشفت .
و قد نزل بى من الامر فدحنى ثقله و حل بى منه ما بهظنى حمله ، و بقدرتك اءوردت على ذلك و بسلطانك وجهته الى .
فلا مصدر لما اوردت و لا ميسر لما عسرت ، و لا صارف لما وجهت و لا فاتح لما اءغلقت ، و لا مغلق لما فتحت و لا ناصر لمن خذلت الا اءنت .
صل على محمد و آل محمد و افتح لى باب الفرج بطولك و اصرف عنى سلطان الهم بحولك ، و اءنلنى حسن النظر فيما شكوت و ارزقنى حلاوه الصنع فيما ساءلتك ، وهب لى من لدنك فرجا وحيا، و اجعل لى من عندك مخرجا هنيئا، و لا تشغلنى بالاهتمام عن تعاهد فرائضك و استعمال سنتك .
فقد ضقت بما نزل بى ذرعا، و امتلات بحمل ما حدث على جزعا، و اءنت القادر على كشف ما بليت به و دفع ما وقعت فيه ، فافعل ذلك بى ⁽⁶³⁴⁾ و ان كنت غير مستوجبه منك ، يا ذاالعرش العظيم و ذاالمن الكريم ، فاءنت قادر يا اءرحم الراحمين ، آمين رب العالمين .
در كتاب ((الفلاح و النجاح فى عمل اليوم و الليله ))⁽⁶³⁵⁾ و در كتاب ((زهره الربيع فى ادعيه الاسابيع )) (نيز) دعاهاى رسا و پر بركتى از حضرت امام على النقى عليه السلام آورده ايم .
گزيده هاى دعاهاى مولايمان حضرت امام حسن بن على عسكرى عليه السلام
در بخش هاى گذشته ى كتاب دعاهايى آورديم كه خردوران را بسنده است . در كتاب ((المهمات و التتمات ))نيز دعاهاى ارزشمندى از حضرتش آورده ايم .
سه تن از حاكمان معاصر امام عليه السلام - از آن جا كه شنيده بودند مولا حضرت مهدى عليه السلام فرزند آن حضرت خواهد بود - به كشتن حضرتش دست يازيدند و بارها به زندانش افكندند. امام عليه السلام يكى (يا تنى چند) از ايشان را نفرين فرمود كه در زمان كوتاهى به هلاكت رسيد. اين دعاها را هنوز نيافته ام و اگر بيابم ، در اين بخش كتاب خواهم آورد.

يكى از خلفايى كه مى خواست حضرتش را به شهادت برساند مستعين عباسى بود. اين روايت را از كتاب ((الاوصياء عليهم السلام و ذكر الوصايا)) نوشته ى جناب على بن محمد بن زياد صيمرى داريم كه نسخه ى كهنى از آن ، به تاريخ 71 سال بعد از ولادت حضرت مهدى صلوات الله عليه ، نزد ما هست . اين كتاب در سال 280، پس از در گذشت مولف ، در گنجينه ى آثارش يافت شد. او فيض حضور مولاى ما حضرت هادى و امام حسن عسكرى عليه السلام را داشت و در خدمتشان بود.⁽⁶³⁶⁾ وى از هر دو امام نامه ها و نوشته هاى بسيارى دريافت كرد.
او در كتاب ياد شده چنين گويد:
وقتى مستعين نقشه ى خود را درباره حضرت عسكرى عليه السلام طرح ريزى كرد و به سعيد حاجب فرمان داد تا حضرتش را به كوفه برد و در راه به شهادت رساند، خبر در ميان شيعيان پيچيد و نگرانشان ساخت . كم تر از 5 سال از شهادت حضرت هادى عليه السلام مى گذشت . محمد بن عبدالله و (ابو) الهيثم ابن سيابه به آن حضرت نوشتند: جان ما فداى شما! خبرى شنيديم كه بس نگران و اندوهناكمان ساخته است . پاسخ آمد: ((بعد از سه (روز) گشايش خواهد رسيد.))
(على بن محمد) گويد: پس از سه روز - چنان كه فرموده بود - مستعين خلع شد و معتز به جاى او نشست .

على بن محمد صيمرى هم چنين در كتاب ياد شده ، در اين باره گويد:
محمد بن عمر كاتب از على بن محمد بن زياد و او از على بن محمد بن زياد صيمرى داماد جعفر بن محمود وزير (همسر دخترش ام احمد) - كه از بزرگان مورد اعتماد شيعه و در نويسندگى و ادب و دانش و معرفت پيش بود -⁽⁶³⁷⁾ روايت مى كند:
نزد ابواحمد عبيدالله بن عبدالله بن طاهر رفتم . نامه ى حضرت ابو محمد عسكرى عليه السلام در برابرش بود كه در آن چنين آمده بود: ((نابودى اين ستمگر (مستعين ) را از خدا خواستم ؛ سه روز ديگر جانش را خواهد ستاند.)) او در روز سوم ، خلع شد و سر نوشتش چنان شد كه مردم گفتند؛ اين كه او را به ((واسط)) فرود آوردند و كشتند.
اين داستان حضرت امام حسن عسكرى عليه السلام با مستعين بود و دعاى آن حضرت (در اين نقل ) نيامده است .

تعرض خليفه ى معتز نام عباسى نسبت به امام عسكرى عليه السلام را عالم بزرگوار ابو جعفر طوسى كه خدا از او خشنود باد در كتاب ((غيبت )) خويش - در نسخه اى كه تاريخ كتابت آن سال 471 است و اكنون نزد ماست - در بخش معجزات امام حسن عسكرى عليه السلام ذكر كرده است :
سعد بن عبدالله - احمد بن حسين (بن ) عمر بن يزيد - ابوالهيثم بن سيابه :
وقتى معتز فرمان داد امام عليه السلام را، هنگام رفتن سعيد حاجب به كوفه ، بدو سپارند و آن چه را ميان مردم شايع شده بود در قصر ابن هبيره (آبادى اى كه در زمان بنى اميه ساخته و در زمان بنى عباس تكميل شد) درباره ى حضرتش به جاى آورد (و آن حضرت را به شهادت رساند)، به پيشگاه ايشان نوشتم : قربانتان گردم ! خبرى به ما رسيده است كه سخت نگرانمان داشته است . پاسخ كتبى آن حضرت اين بود: ((سه روز بعد، گشايش خواهيد يافت .)) روز سوم ، معتز خلع شد.
تا كنون آن دعا را نيافته ام .

روايت تعرض خليفه ى مهتدى نام عباسى به مولايمان حضرت عسكرى عليه السلام از تنى چند به ما رسيده است ؛ از جمله على بن محمد صيمرى در كتاب نام برده . او چنين آورد:
سعد (بن عبدالله ) - ابوهاشم (داوود بن قاسم بن عبدالله جعفرى ):
من همراه با حضرت ابو محمد عسكرى عليه السلام در زندان مهتدى گرفتار بودم . شبى به من فرمود: ((ابا هاشم ! اين سركش ‍ امشب مى خواست با خدا در افتد؛ اما خداوند زندگانى اش را قطع كرد و خلافت را به جانشين وى رساند. من فرزندى ندارم . خدا، به كرم و لطف خود، پسرى خواهدم داد.))
صبح كه شد، تركان بر مهتدى يورش آوردند و توده ى مردم - كه معتزلى و قدرى بودن او را دانسته بودند - بر او شوريدند و او را به قتل رساندند و معتمد را به جاى او نشانده با وى بيعت كردند. مهتدى بر كشتن امام عليه السلام تصميم جدى داشت ؛ اما خداوند او را به خود وا نهاد تا كشته شد و به سوى كيفر سخت خداوندى رفت .

صيمرى كه خدا از او خشنود باد هم چنين در كتاب ياد شده اش و نيز ديگران فرموده ى امام حسن عسكرى عليه السلام و خبر كشته شدن به اصطلاح مهتدى عباسى را پيش از حادثه ، چنين باز مى گويند:
محمد بن حسن بن شمون از راوى ديگرى نقل مى كند كه : به امام ابو محمد عليه السلام - وقتى مهتدى حضرتش را دستگير ساخت - نوشتم : سرورم !
سپاس خداى را كه او را از ما به خود سرگرم ساخت . من شنيده ام كه شيعيان را تهديد مى كند و مى گويد: به خدا آنان را از روى زمين دور خواهم ساخت ! نامه ى پاسخ آن حضرت چنين بود: ((عمرش كوتاه تر از آن است . از امروز، 5 روز بشمار؛ در روز ششم به خوارى و سبكى و ناچيزى ، كشته خواهد شد.)) چنان كه فرموده بود، شد.
بسا كه گفته شود: در همه ى اين احاديث گفته نشده است كه امام عسكرى عليه السلام بر زندانى كننده و آزار رساننده ى خود دعا (و نفرين ) فرموده باشد. حقيقت اين است كه زبان حال چنين مى رساند كه آن حضرت دعا و نفرين فرموده باشد.

دست يازى معتمد عباسى را به حضرت امام عليه السلام گروهى نقل كرده اند: ما روايت على بن محمد صيمرى را كه خشنودى خدا بر او باد از كتاب ياد شده مى آوريم :
(عبدالله بن جعفر) حميرى - حسن بن على - ابراهيم بن مهزيار - محمد بن ابى الزعفران :
مادر حضرت ابو محمد عليه السلام (بانو سليل يا حديث عليها السلام ) چنين گفت :
(فرزندم امام عسكرى عليه السلام ) روزى به من فرمود: ((در سال 260، به حادثه ى سنگينى بر خواهم خورد كه بيم آن دارم مرا به كلى از پا اندازد.))
(بانو سليل ) فرمايد: من بى تابانه به گريه افتادم . فرمود: ((فرمان خداوند شدنى است ؛ بى تابى مكن .))
(آن بانو) در صفر سال 260، نا آرام و بى تاب شد.⁽⁶³⁸⁾ گاه و بى گاه به بيرون شهر مى رفت و جوياى اخبار مى شد تا آن كه خبر آمد: معتمد آن حضرت را نزد على بن جرين (زندان بان ) زندانى ساخته و برادرش جعفر (بن على عليه السلام معروف به كذاب ) را با آن حضرت همراه كرده است . معتمد همواره از على بن جرين جوياى حال مى شد. او نيز خبر مى داد كه آن حضرت روزها روزه دار است و شب ها به نماز.
روزى (خليفه ) خبر گرفت . مثل هميشه پاسخ داد. گفت : هم اكنون برو و از سوى من سلامش برسان و بگو: همراه (با ملازم ) به خانه ى خويش باز گرديد.
من به در زندان رفتم . ديدم چارپايى زين كرده آماده است . به درون شدم . آن حضرت را نشسته يافتم و پاى افزار و لباس پوشيده . وقتى مرا ديد، برخاست . نامه را دادم . سوار شد. چون بر چارپا جاى گرفت ، ايستاد. پرسيدم : چرا ايستاده ايد، سرورم ؟ فرمود: ((تا جعفر بيايد:)) گفتم : (خليفه ) به من فرمان داده است كه تنها شما را آزاد كنم . فرمود: ((باز مى گردى و مى گويى : ما دو تن از يك خانه بيرون آمديم . اگر من باز گردم و او با من نباشد، چنان مى شود كه بر خليفه پوشيده نيست .))
(على بن جرين ) رفت و (همراه جعفر) بازگشت و گفت : (خليفه ) مى گويد: جعفر را به خاطر شما آزاد ساختم . من او را - به خاطر بدى اى كه به خود و شما كرده بود و سخنانى كه مى گفت - باز داشته بودم . آن گاه او را آزادى داد و با آن حضرت به خانه بازگشت .

صيمرى هم چنين در كتاب ياد شده اش ، بيرون آمدن امام عسكرى عليه السلام را از زندان معتمد و سخن او را بدان حضرت چنين مى گويد:
از محمودى (روايت شده است كه ): دست خط حضرت ابو محمد عسكرى عليه السلام را به هنگام خروج از زندان معتمد ديدم . (اين آيه را نوشته بود):
((مى خواهند نور خداوند را با دهان هاشان خاموش كنند! خداوند نور خويش را تمام خواهد داشت .))⁽⁶³⁹⁾
ما در كتاب ((الاصطفاء)) توضيح داديم كه چگونه روزگار خلفا آشفته شد تا ميلاد حضرت مهدى عليه السلام تحقق يابد. شرح آن در جزء 3 كتاب ((المذاكره )) تنوخى ⁽⁶⁴⁰⁾ ، در داستان آشوب هاى زنده شده در روزگار معتمد و نيز در جزء 3 ((اخبار الوزراء)) محمد بن عبدوس جهشيارى ، در (فصل ) اخبار وزيران معتمد (عباسى ) و نيز در كتاب ((الوزراء)) فناخسرو بن رستم بن هرمز، در (حوادث زندگى ) عبدالله بن يحيى بن خاقان آمده است . ما اين روايات را در كتاب ((الاصطفاء فى اءخبار الملوك و الخلفاء)) آورده ايم .

نصر بن على (بن نصر بن على ) جهضمى (بصرى (160-250) - كه (از راويان ) غير شيعه ى موثق است و خطيب بغدادى او را در ((تاريخ )) خود مى ستايد⁽⁶⁴¹⁾ و خطيب آشكارا با اءهل البيت عليهم السلام دشمنى مى ورزد - در اثر خود در موضوع مواليد ائمه عليهم السلام ، ذيل الحسن بن على العسكرى (عليه السلام ) گويد:
از جمله ى نشانه ها سخن حسن بن على عسكرى است هنگام زاده شدن محمد بن الحسن (عليهما السلام ): ((ستم كاران پنداشتند كه مرا مى كشند تا اين دودمان را براندازند! قدرت (خداوند) توانا را چگونه يافتند؟!)) و او را مؤ مل (= اميد) ناميد.
نيز از على بن محمد (صيمرى ) روايت است كه آن حضرت ⁽⁶⁴²⁾ فرمود:
((اگر ما اجازه ى سخن گفتن مى داشتيم . شك ها زودوده مى شد. هر چه خدا بخواهد مى شود.))⁽⁶⁴³⁾
گزيده ى دعاهاى مولا حضرت مهدى صلوات الله عليه
1 - دعاى معروف به ((علوى مصرى ))، براى هر سختى و مصيبت
مصنف كتاب ، على بن موسى بن جعفر بن محمد بن محمد طاووس گويد در كتابى قديمى - كه نويسنده اش خود را حسين بن على بن هند ناميده و آن را در شوال 396 نوشته است - دعاى علوى مصرى را با اين سند اين گونه يافتم :
اين دعا را سرور و اميدمان (حضرت امام زمان ) - كه درود خدا بر او باد - در خواب به مرد ستم ديده اى از شيعيان و به خانواده اش ‍ آموختند. خداوند از كارش گره گشود و دشمنش را كشت .
ابو على احمد بن محمد بن حسين بن اسحاق بن جعفر بن محمد علوى عريضى (در حران ) - محمد بن على علوى حسينى (كه در مصر ساكن بود):
از فرمان رواى مصر هراس بزرگ و بيم شديدى برايم پيش آمد. بر جان خود بيمناك شدم : نزد احمد بن طولون از من سعايت شده بود. به آهنگ خانه ى خدا از مصر بيرون شدم و از حجاز روانه ى عراق گشتم . به زيارت مولايم سيد الشهدا عليه السلام رفتم و از چيرگى بيمى كه داشتم ، به قبر حضرتش پناه بردم .
15 روز در كربلا ماندم . شب و روز مى ناليدم و دعا مى كردم . به من فرمود: ((امام حسين عليه السلام به تو مى فرمايد: فرزندم ! از فلانى ترسيده اى ؟)) پاسخ دادم : آرى ؛ مى خواست مرا بكشد؛ به سرورم پناه آوردم و تصميم بزرگ او را درباره ى خود شكوه بردم .
فرمود: ((چرا پروردگار خود و پدرانت را با دعاهاى پيامبران گذشته عليهم السلام نمى خوانى ؟ ايشان در سختى بودند و خداوند آن را با اين دعاها از ايشان زدود.)) پرسيدم : چگونه بخوانمش ؟
فرمود: ((شب جمعه كه شد، غسل كن و نماز شب بگزار. بعد از سجده ى شكر، دو زانو بنشين و اين دعا را بخوان .)) آن گاه دعايى براى من خواند.
(سيد محمد بن على علوى مصرى ) گويد: (آن حضرت ) 5 شب پياپى - در همان زمان كه من بين خواب و بيدارى بودم - بر من آشكار مى شد و اين دعا را مى فرمود تا آن را حفظ شدم . شب جمعه نيامد.
غسل به جاى آوردم و لباس تازه كردم و بوى خوش زدم و نماز شب گزاردم و به سجده شكر رفتم . آن گاه بر دو زانو نشسته اين دعا را به درگاه حق - جل و علا - خواندم . آن حضرت شب شنبه بر من ظاهر گرديد و فرمود: ((محمد! خواسته ات انجام شد و با پايان يافتن دعا، دشمنت نزد آن كه بدو سعايت برده بود، كشته شد.))
صبح ، با مولايم (سيد الشهدا عليه السلام ) خداحافظى كردم و به سوى مصر راه افتادم .
وقتى در راه مصر به اردن رسيدم ، مردم مومن از همسايگانم را در مصر ديدم . خبر داد كه احمد بن طولون دشمن مرا دست گير ساخت و فرمان داد او را از قفا سر بريدند. اين در شب جمعه رخ داد. سپس فرمان داد تا در رود نيلش افكندند!
بنا به توضيح جمعى از دوستان و برادران شيعى ، اين حادثه - همان گونه كه مولايم به من خبر داد - هم زمان با آن بود كه من دعا را به پايان رسانده بودم .
تذكر: اين دعا را - به روايتى كه بر اين نقل فزونى و كاستى دارد - خواهيم آورد.
للّه للّه دعاى مولايمان حضرت ولى عصر عليه السلام به روايت ديگر:للّه للّه للّه
ابوالحسن على بن حماد مصرى - ابو عبدالله حسين بن محمد علوى - محمد بن على علوى حسينى :
يكى از فرمان روايان سرزمينم اندوه بزرگى برايم پيش آورد و هراس فراوانى آفريد. سخت بيمناك شدم ؛ چندان كه اميد رهايى نداشتم . به زيارت پدران و سرورانم عليهم السلام به كربلا رفتم و به ايشان و خاكشان پناهنده و پناه جو شدم و از هراسى كه بر من چيره شده بود از ايشان امان خواستم . 15 روز را، شب و روز، به نياز و ناله گذراندم . (روزى ) در حالت بين خواب و بيدارى ، ولى خداوند و حجت زمان را كه برترين درود و سلام بر او و پدرانش باد ديدار كردم . به من فرمود: ((پسرم ! از فلان ترسيده اى ؟)) گفتم : آرى ؛ درباره ى من چنين و چنان تصميم دارد. من به سرورانم كه درود خدا بر ايشان باد به شكوه پناه آورده ام تا از وى رهايى ام دهند.
فرمود: ((چرا دعايى را كه پدران پيامبر من صلوات الله عليهم در سختى ها مى خواندند و بدان كار گشايى شدند، به درگاه پروردگار خويش و پروردگار پدران خويش نمى خوانى ؟)).
پرسيدم : آن ها چه مى خواندند تا من بخوانم ؟ فرمود: ((شب جمعه كه آمد، برخيز و غسل كن و نماز بگزار. پس از سجده ى شكر، در حالت زانوزده ، اين دعا را از ژرفاى دل بخوان .))
آن حضرت 5 شب پياپى بر من ظاهر مى شد و اين سخن و دعا را تكرار مى فرمود تا آن را از بر كردم . شب جمعه آمدن آن حضرت قطع شد. برخاستم و غسل به جاى آوردم و لباس تازه كردم و بوى خوش زدم و نماز بايسته ى شب را گزاردم . آن گاه نشسته بر دو زانو اين دعا را خواندم .
شب شنبه ، به سان شب هاى پيش ، بر من آشكار گرديد و فرمود: ((محمد! دعايت پذيرفته شد و دشمنت به هلاكت رسيد. وقتى دعايت به پايان رسيد، خداوند او را كشت .))
صبح كه شد، تنها انديشه ام وداع با سرورانم عليهم السلام بود و بازگشت به خانه اى كه از آن گريخته بودم . در ميان راه ، پيك حامل نامه هاى فرزندانم را ديدم كه : مردى كه از او گريختى گروهى را به ميهمانى خوانده بود. ميهمانان خوردند و آشاميدند و پراكنده شدند. او با غلامانش همان جا خوابيد. صبح شد. صدايى از او بر نمى خاست . روانداز را كنار زدند. ديدند از پشت او را سر بريده اند و خون از وى روان است . اين در شب جمعه اتفاق افتاد و كسى ندانست كه چنين كرد. (خانواده ام در نامه ) از من مى خواستند كه باز گردم .
وقتى به خانه رسيدم و جوياى او شدم و اين كه چه هنگام كشته شده است ، معلوم شد كه درست با پايان دعا هم زمان بوده است ! دعا اين بود:
رب من ذا الذى دعاك فلم تجبه ، و من ذا الذى ساءلك فلم تعطه ، و من ذا الذى ناجاك فخيبته اءو تقرب اليك فاءبعدته ؟
رب هذا فرعون ذوالاوتاد - مع عناده و كفره و عتوه و ادعائه الربوبيه لنفسه ، و علمك باءنه لايتوب ، و لا يرجع لايؤ وب و لا يومن و لايخشع - استجبت له دعائه و اعطيته سوله ، كرما منك وجودا و قله مقدار لماساءلك عندك مع عظمه عنده ، اخذا بحجتك عليه و تاكيدا لها حين فجر و كفر و استطال على قومه و تجبر، و بكفره عليهم افتخر، و بظلمه لنفسه تكبر، و بحلمك عنه استكبر، فكتب و حكم على نفسه جراءه منه اءن جزاء مثله اءن يغرق فى البحر، فجزيته بما حكم به على نفسه .
الهى و انا عبدك ابن عبدك و ابن اءمتك معترف لك بالعبوديه ، مقر باءنك اءنت الله خالقى ، لا اله لى غيرك و لا رب لى سواك ، موقن ⁽⁶⁴⁴⁾ بانك ربى و اليك مردى و ايابى ، عالم باءنك على كل شى ء قدير، تفعل ما تشاء و تحكم ما تريد.
لا معقب لحكمك و لا راد لقضاءك ، و اءنك الاول و الاخر و الظاهر و الباطن ، لم تكن من شى ء و لم تبن عن شى ء، كنت قبل كل شى ء و اءنت الكائن بعد كل شى ء و المكون لكل شى ء، خلقت كل شى ء بتقدير و اءنت السميع البصير.
و اءشهد اءنك كذلك كنت و تكون ، و اءنت حى قيوم لا تاءخذك سنه و لا نوم و لا توصف بالاوهام و لا تدرك بالحواس ، و لا تقاس ‍ بالمقياس و لاتشبه بالناس ، و ان الخلق كلهم عبيدك و اماؤ ك . اءنت الرب و نحن المربوبون ، و انت الخالق و نحن المخلوقون ، و اءنت الرازق و نحن المرزوقون .
فلك الحمد يا الهى اذ خلقتنى بشرا سويا، و جعلتنى غنيا مكفيا بعد ما كنت طفلا صبيا، تقوتنى من الثدى لبنا مريئا، و عذيتنى غذاء طيبا هنيئا و جعلتنى ذكرا مثالا سويا.
فلك الحمد حمدا ان عدلم يحص و ان وضع لم يتسع له شى ء، حمدا يفوق على جميع حمد الحامدين و يعلو على حمد كل شى ء، و يفخم و يعظم على ذلك كله و كلما حمد الله شى ء و الحمد لله كما يحب الله اءن يحمد.
و الحمد لله عدد ما خلق و زنه ما خلق و زنه اجل ما خلق ، و بوزن اخف ما خلق و بعدد اءصغر ما خلق ، و الحمد لله حتى يرضى ربنا و بعد الرضا، و اءساله اءن يصلى على محمد و آل محمد و ان يغفر لى ذنبى و ان يحمد لى اءمرى و يتوب على ، انه هو التواب الرحيم .
الهى و انى اءنا اءدعوك و اءساءلك باسمك الذى دعاك به صفوتك ابونا آدم عليه السلام - و هو مسى ء ظالم حين اءصاب الخطيئه ، فغفرت له خطيئته و تبت عليه و استجبت له دعوتك و كنت منه قريبا يا قريب - اءن تصلى على محمد و آل محمد و ان تغفر لى خطيئتى و ترضى عنى فان لم ترض عنى فاعف عنى فانى مسى ء ظالم خاطى عاص ، و قد يعفو السيد عن عبده و ليس براض عنه ، و اءن ترضى عنى خلقك و تميط عنى حقك .
الهى و اءساءلك باسمك الذى دعاك به ادريس عليه السلام - فجعلته صديقا نبيا و رفعته مكانا عليا، و استجبت دعائه و كنت منه قريبا يا قريب - ان تصلى على محمد و آل محمد و ان تجعل مابى الى جنتك و محلى فى رحمتك ، و تسكننى فيها بعفوك و تزوجنى من حورها بقدرتك يا قدير.
الهى و اءساءلك باسمك الذى دعاك به نوح - اذ نادى ربه انى مغلوب فانتصر، ففتحت اءبواب السماء بماء منهمر، و فجرت الاءرض ‍ عيونا فالتقى الماء على اءمر قد قدر، و حملته على ذات اءلواح و دسر، فاستجبت دعائه و كنت منه قريبا يا قريب - اءن تصلى على محمد و آل محمد و اءن تنجينى من ظلم من يريد ظلمى و تكف عنى باس من يريد هضمى و تكفينيى شر كل سلطان جائر و عدو قاهر، و مستخف قادر و جبار عنيد، و كل شيطان مريد و انسى شديد و كيد كل مكيد، يا حليم يا ودود.
الهى و اءساءلك باسمك الذى دعاك به عبدك و نبيك صالح عليه السلام - فنجيته من الخسف و اعليته على عدوه و استجبت دعائه و كنت منه قريبا يا قريب - اءن تصلى على محمد و آل محمد و اءن تخلصنى من شر ما يريدنى اعدائى به ، و يبغى بى حسادى و تكفينيهم بكفايتك و تتولانى بولايتك و تهدى قلبى بهداك ، و تؤ يدنى بتقواك و تبصرنى بما فيه رضاك ، و تغنينى بغناك يا حليم .
الهى و اءساءلك باسمك الذى دعاك به عبدك و نبيك و خليلك ابراهيم عليه السلام - حين اءراد نمرود القائه فى النار، فجعلت له النار بردا و سلاما، و استجبت له دعائه و كنت منه قريبا يا قريب - اءن تصلى على محمد و آل محمد و ان تبرد عنى حر نارك و تطفى عنى لهيبها و تكفينى حرها و تجعل نائره اءعدائى فى شعارهم و دثارهم ، و ترد كيدهم فى نحورهم و تبارك لى فيما اعطيتنيه كما باركت عليه و على آله ، انك اءنت الوهاب الحميد المجيد.
الهى و اءساءلك بالاسم الذى دعاك به اسماعيل عليه السلام - فجعلته نبيا و رسولا، و جعلت له حرمك منسكا و مسكنا و ماءوى ، و استجبت له دعائه و كنت منه قريبا يا قريب - ان تصلى على محمد و آل محمد و ان تفسح لى فى قبرى و تحط عنى وزرى ، و تشد لى ازرى و تغفرلى ذنبى ، وترزقنى التوبه بحط السيئات و تضاعف الحسنات و كشف البليات و ربح التجارات و دفع معره السعايات ، انك مجيب الدعوات و منزل البركات و قاضى الحاجات و معطى الخيرات و جبار السماوات .